ACBÜ’Z-ZENEB

kalbimi göremedim İlâhî!

aklımın ayrık otlarında gezerken nefsim.

yıktım aramıza giren mescitleri

acbü’z-zeneb’den, berzah’tan

iclâl’den artakalan ne varsa

yıktım sana yükselmeyen minareleri.

geven secdesine varmaktı niyetim

dizlerimdeki riyâ öğüttü beni.

üryan heykellerde aranan ismin

çöllere sığınanlara nilüfer açtı

kuyu bendim

bahîrâ’nın gözlerini oyup

içimdeki nuru çalan da.

zehrini terleyen aklıma savruldum

kalbimi göremedim, İlâhî!

kestim,

taş diye kıbleyi öpen dudakları

mescid-i harâm’dan, elest’ten

ukbâdan kalan ne varsa

kestim sana akmayan damarlarımı

gözlerimde söndü sühâ yıldızı

yırtılmış hamutlarıyla devrildi aygırlar

geçti boynuma aczin kemendi

taraklı ayaklarımın arasında

aradım ibadeti.

kalbimi göremedim, İlâhî!

şerhi ruhundan düşülmüş yaratılışımın

hayrını da göremedim

bana benden kalan ne varsa

yıktım da geldim

şimdi yalnız affın kadarım, İlâhî!

*

– AHMET SERDAR OĞUZ

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir