
kalbimi göremedim İlâhî!
aklımın ayrık otlarında gezerken nefsim.
yıktım aramıza giren mescitleri
acbü’z-zeneb’den, berzah’tan
iclâl’den artakalan ne varsa
yıktım sana yükselmeyen minareleri.
geven secdesine varmaktı niyetim
dizlerimdeki riyâ öğüttü beni.
üryan heykellerde aranan ismin
çöllere sığınanlara nilüfer açtı
kuyu bendim
bahîrâ’nın gözlerini oyup
içimdeki nuru çalan da.
zehrini terleyen aklıma savruldum
kalbimi göremedim, İlâhî!
kestim,
taş diye kıbleyi öpen dudakları
mescid-i harâm’dan, elest’ten
ukbâdan kalan ne varsa
kestim sana akmayan damarlarımı
gözlerimde söndü sühâ yıldızı
yırtılmış hamutlarıyla devrildi aygırlar
geçti boynuma aczin kemendi
taraklı ayaklarımın arasında
aradım ibadeti.
kalbimi göremedim, İlâhî!
şerhi ruhundan düşülmüş yaratılışımın
hayrını da göremedim
bana benden kalan ne varsa
yıktım da geldim
şimdi yalnız affın kadarım, İlâhî!
*
– AHMET SERDAR OĞUZ
