KARLA GELEN KONUŞMALAR

 – AHMET KARPINAR

 *

kar…

esrarını gizleyen bir yalnızlık çeşnisi

kendi varlığımdaki ekinin rengini

hangi kılıkta gelirse gelsin

zamana gömülen üslupsuz çehremden

kanatlandırır kuşları

mücevher parıltılı dağlara

 

kar…

budaklı bakışlar biriktiriyor uzaklara

papatya örneği beyaz kentlerden

sokuldum bir mısranın astarına

usulca

bugün karlar taradı saçlarını

siz bilmezsiniz

 

küçük bir el aynası mimarisine bezenmiş

en kurak mevsimlerimizden

yola çıkmıştık ellerimizi ovuşturarak

kendi ayazımızı da kucaklayarak

biraz daha yürüsek

bir hüznün gök gürültüsüne kapılmadan

geçerdik dikenli tellerden

el ele…

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram