SUZİDİL ŞAFAK

 – FİLİZ KALKIŞIM ÇOLAK

*

şafak her ağladığında sessizliğime

sen de parmak uçlarımdan çıkan nefesimden bana dağıl

 

bil ki telaşında incinir göğsümün kanatları

gitmelerinden bir çelengin getirir

yetmiş dokuz bozgunlarını

 

ölüm esleri geçer uykularımdan

düşer baladından mahsuni

çarpar sedeflerine uğultularım

kulağımda  rüzigâr

alır basıncından uçurumlara bırakır senliğimi

 

nâarda şebnemli bakışların ahulanır yadıma

kızamık yeldalar doğurur nefesini

yırtıklarından gecenin ilişir yüreğine ten

keş naralar yamar karanlığı 

bir delinin son oyunu bozar günlükleri  

iner perdelerden yarasalar 

ölüm kekeler kan doğranan şeceremi

 

ahh yarım elma suları içtiğimiz filizlerimizde

kırılır ışığı gülüşlerinin

hayalini tutan mızraplarımda vurulur güvercinler

toprak kokusu tekler nabzımda

yosunlarından çilemde bir tutam sürer ah’larımı

 

abdest tutar vakit

kubbelerde olgunluğu cemrelerin

açılır yüzgörümlüğü gençliğin

berzah akar saçlardan

iki damla yaş kaçırırım ucunda sayıkladığın güllere

ayılmaz düetler sevgili ayılmaz

sonsuzluk kundaklar bahçende koşturan sevinçleri

aşk susar

mailerine ektiğim berraklardan köpüklü sevişler çarpar kucağını

 

 

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram