Onu sadece medyadan tanımıyordum. Kitaplarından, sesinden, bakışlarından, yazdığı sözlerin arkasına sakladığı duygulardan da tanıyordum. Medyada aykırı fikirleriyle bilinen ünlü bir yazardı. Gündemde ve popülerdi ama karaladığım şiirlere kayıtsız kalmıyordu. Radyo programlarında davudi sesiyle okumayı özellikle teklif ederdi.
Şiirlerime olan hayranlığını gizlemezdi. Bense hayatın keşmekeşini şiirlere sıkıştıran müstakil bir veciz meraklısıydım. Bu yüzden onu ulaşılmaz görürdüm. Şiirlerimi okumasına heyecanlanırdım ama bir anlam da veremezdim.
Öyle ya… Ortalık şair kaynıyorken neden ünsüz birinin şiirlerini tercih ediyordu ki? Suizana kapılarak düşünürdüm: Şiirlerime değil de bana mı hayrandı acaba?O yüzden sınırlarıma sur gibi duvarlar ördüm. Modern çağın Rahibe Teresa’sı gibiydim.
Yaşadığım şehri bazı etkinlikler dolayısıyla ziyaret ettiğinde yalnızca edebi muhabbetlerin yapıldığı kalabalık ortamları seçerdim. Onunla göz göze gelmekten, sesinin bende uyandırdığı sarsıntıdan, ihtimallerin ağırlığından kaçardım. Katıldığı fuarlarda benim kitaplarım için de stant açtırtmak isterdi. Adıma söyleşiler düzenlemek, imza etkinliklerine beni de dâhil etmek için çaba gösterirdi. Ben mahcup olurdum. Mesafemi, edebi kariyerimi feda ederek koruduğumu sanırdım. Susarak, yok sayarak, görmezden gelerek.
Yaşadığım şehre en son bir etkinlik için gelmişti. Program bitiminde yine kalabalık bir ortamda kahve içip edebi sohbetler yaptık. O akşam uzun süredir bel ağrıları çektiğini söyledi. Buruk bir ifadeyle vedalaştık.
Aylar sonra beni aradı. Küçük bir operasyon geçireceğini söyledi. İçindeki tüm duyguları art arda sıraladı. Onu ilk kez itiraz etmeden, suskunca dinledim. Sınırlarımın, kalın duvarlarımın onu dinledikçe saydam bir cama dönüştüğüne nedense bir anlam veremedim. Konuşması bittiğinde dua dileyerek veda cümlesi bıraktı. Telefonu kapattı.
Yaklaşık birkaç ay sonra ölüm haberini ekranlardan öğrendim. Kaçtığım şey artık peşimden gelmeyecekti. İçimde yokluk adında bir hüzün bıraktı.
Yasım, yaşanmamış bir ihtimalde kaldı. Yarım kalmış son konuşmada, iğreti halde oturduğum masalarda, konferans salonlarında… Hayat; dokunmadan, yaşanmışlık biriktirmeden, bana değer veren ama karşılığını göremeyen bir insanın zaman adlı emanetini geri almıştı.
Uzun süre kimseye anlatamadım. Adıma imzaladığı kitapları raftan indiremedim. Aynı karedeki fotoğraflarımıza bakamadım. Hüznüm sessizdi ve derindi.
Onun öldüğünü biliyordum. Bunu herkes gibi ben de beş yıl önce, tek bir cümleyle öğrenmiştim. Beş yıl sonra rüyama girdi. Rüyamda dahi şaşırdım.
Rüyamda, yaşadığım şehre doğru yaklaşan özel bir uçağın içindeydi. Uçak gökyüzünde bir düşünce gibi ağır ağır alçalıyordu. Devasa demir kanatlarını merakla izliyordum. Neredeyse zihnimin içine inecek kadar iniyordu. İneceği yeri değil, içinden çıkacak kişiye odaklanıyordum.
Uçak indikten kısa bir süre sonra, koridorda ona benzeyen birini gördüm. Aksak bir şekilde yürüyordu. Beni görmek için uçağın kapısına doğru ilerliyordu. Yüzünde ne bir acele ne de bir şaşkınlık vardı. Sanki her şey planlanmıştı. Olması gerektiği gibiydi.
İçimdeki tuhaf telaşla önümde beliren bir aynaya eğildim.
“İyi görünüyor muyum?”
“Beni yine beğenecek mi?”
Kendimi bu soruları sorarken yakaladım. Bu soru yalnızca onunla ilgili değildi. Kendimi temsil ettiğim tanıdık bir soruydu.
Tam o sırada hava değişti.
Güneşin parıldamasını kıskanan serinlik, zıtlık oluşturmak istercesine yamacıma çöktü. Ardından, iri iri yağmur damlaları düşmeye başladı. Ne bir uyarı vardı ne de kaçacak bir yer. Yağmur üzerime yağarken uçak, yazar, aynadaki yüzüm… hepsi anlamını yitirdi. Ruhumu bedenimle birlikte başka bir zamana geçirdi.
Üzerimde yeşil, pijama üstü rahatlığında bir kazak vardı. Pervasızca ıslanıyordum. İri yağmur damlaları kumaşın üzerinde koyu ıslak izler bırakıyordu. Oturmak için yakındaki banka doğru ilerliyordum. Ne acelem vardı ne de sığınacak bir çatı arıyordum. İçimden geçen cümleleri ilk kez bu kadar net duydum.
“Bugüne kadar ıslanmama izin vermediler. Artık bereketlenme vakti.”
Bankın soğukluğunu hissederek oturdum. Yağmur daha da cömertleşmişti. Saçlarımdan, omuzlarımdan, kollarımdan aşağı akarken kaçmadım, sakınmadım, korunmak istemedim.
O ana kadar kendimi tutmuşluğumdan; düzgün durmayı, iyi görünmeyi, ölçülü olmayı öğrenmiştim. Kimin önünde nasıl duracağımı, ne zaman susacağımı, neyi göstermemem gerektiğini… Beni yoran kuralları iyi biliyordum. Ama ıslanmayı göze almayı bilmiyordum.
Yağmur yeşil kazağımı karartırken içimde bir şeyler genişledi. Kalbim ilk kez nefes alıyordu. Artık kimsenin beni görmesi gerekmiyordu. Kendimi görmem yetiyordu. Aynasız, ölçüsüz, beklentisiz…
Az önce önünden yürüyüp gittiğim uçağı umursamıyordum. Onun beni beğenip beğenmeyeceğini de… Sadece yağmur vardı. Ve yağmurun üzerime yağdırdığı özgürlük…
O gün, yağmur kılığında yukarıdan gelen şeyin beni üşüterek yıkamasına seve seve razı oldum. Bilgiyi, yargıyı, büyük cümleleri bir kenara bırakarak yağmurun menzili oldum. Yeşilimin izleri koyulaşırken içimde yeni bir başlangıcın sessizce filizlendiğine nefeslenerek şahit oldum.
Yağmur kesildiğinde aynı yerde değildim ama hâlâ aynı bankta oturuyordum. Onun ölümüyle içimde açılan eski hüzün artık ağırlık değildi. Arkasına saklandığım duvarlar değildi. Duygular yüke değil, birer öğretmene dönüşmüştü.
Rüyada da olsa yaşadığım bu derin aydınlanma, karşılaştığımız insanların hayatlarımıza tesadüfen değil de uyandırmak için girdiği anlamını düşürmüştü payıma. Hayranlık, birine tutunmak değildi. Ondan aldığını kendi yürüyüşüne katabilmekti.
Banktan kalktım.Yeşil kazağımsırılsıklam ıslaktı ama içim diriydi. Hayata yeniden, daha sade, daha derin ve daha güçlü bir yerden bağlanıyordum. Kimsenin beni görmesine, beğenmesine gerek yoktu. Yağmur, hüznün yerini bilge bir kabullenişe bırakmıştı.
Gökyüzü yarı kapalıydı. Yağmur dinmişti. Giderken içimde özgüven adında kapılar açmıştı. Onun gidişi, bana ait sessizliği yokluğuyla değil, parıldayan güneşle, serin rüzgârla, aniden yağan yağmurun kutsallığıyla bırakmıştı.
*
AYFER YILDIZ
