volkanın
devinen magması gibi
yakarak her geçtiği yeri
olabildiğince yakmalı kelimeler
dağlamalı yüreği.
acemi kalıyor sözcüklerim
sanki yapmacık, sanki çiğ.
heykeltıraşın;
-bulamayınca aradığı ruhu-
yeniden yeniden
hamurunu yoğurması gibi.
yırtıp atmak istiyorum hep
eski şiirlerimi.
tıpkı, mükemmeli ararken
yıkmak istemesi gibi sinan’ın
çıraklığında inşa ettiklerini.
giovanni, renoir, van gogh, picasso
ve benzerleri
en sıra dışı ressamları geçmişin
kaç tuval yırttılar kim bilir
kaç parşömen
hayal ettiklerine uymayan.
ne zaman biteceksin
ey acemiliğim
ey ezinç, ey elem?
keşke
keşke yapraklar kağıt olaymış
ağaçlar kalem…
*
Lütfi BİLİR
