ŞİİR

 * On dördünde ay misali Yüzün beni benden alır. Tabiatın melekvari Özün beni benden alır. * Sinemdeki ince sızı Oğuz soylu Türkmen kızı. Ela

sebepsiz uzaması bir özlemin çocuk bahçesinde dal budak düş çınarı Tanrı’m, öğütmesin bu değirmen beni   kamburumu yere bıraksam toprak akar, dağ üşür, rastgele

* özde akıllıyımdır o toplara girmem ben kayış gibi bir yüzüm iğneli bir dilim var işte kolay evde zor çarşılarda geçirgen beni yalnız bir

asırlık kuyulardan çektiğim hüzünleri mezesiz içiyorum tabutumun içinde adımlarım uzarken damıttığım acılar  anasonla demlenir akşamüzerlerinde cesaretim  sırtımda celladımı ararım belalı kralların sahte cennetlerinde  

dokuzu sildim defterden, boşluğu dolmaz gider, bir noksan ki, bin yıl geçse şifa bulmaz keder! ayla’nın göğsünde mermi, kalbinde binbir yara, bu leke, bu

ayakkabı doğar güneşin eşiğinde dişlilerin arasına sıkışmış biri beni yerde arayan nafile dünyanın pili masada sökük   daralan odalardan taşan zaman sultanahmet kapısında yağmur

sen sabah öpücüklerindeki gizli sır ağzımda hâlâ nilüfer tadı bırakan uyanışım senin kokunla çiçeklenir ey, sessizliğinde sabahın ezgisi yeşeren! çantamı renk ve ışıkla doldur

kim ben mi yalnızmışım? geç bunları bir kalem.   her turunda birbirinden daha da uzaklaşan galaksiler varken, her biri birbirinden milyonlarca ışık yılı uzakta

Uzak şehirler susturuldu duvarlar konuşmayı bıraktı savaş geri çekilmedi sadece yön değiştirdi köyler artık bağışlanmadı köyler sadece kaldı ateş yürüdü isimlerin içinden geçti gökyüzü

Açmaya durmuşlar İstanbul’un erguvan çiçekleri Bir gerdanlık gibi nazenince, zarifçe, nadide Boğazın iki yakasında renk cümbüşleri var Marmara ebrulu renklerle görklü sanat şöleninde Kırk