ŞİİR

sen gidince yıldızlar ağladı bir meczup son umut kırıntılarını topladı hayatın güvelenmiş yer sofrasından ışığı söndü gözbebeklerimin basmadan farkı kalmadı has ipeklerimin   sen

Burcu’ya   Babaların da yorulduğu gün gelir, Gece yarısı hastanelere bir deli sürgün gelir.   Sanılır ki şehir kalabalıklarından yakılır. Caddelere sis, yarım kalmış

 * Küle dönmüş bir petekte Kovan kovan bal var mıdır? Su cılızsa dar yatakta Yürüyecek hal var mıdır? * Açan güller solar güzün, Ağlar

Ben yaralı ceylan, sen bir avcısın. Sevda vadisinde kıstırdın beni. Nereye kaçtımsa orada buldun, Gözlerimi gözlerinle avladın. * Tenim yara doldu, sesim çıkmadı. Nefesim

gittin ve gece senin yerine bana yolu gösterdi ışıklar söndü… ve ben karanlıkta öğrendim kapalı gözlerle dünyayı nasıl bulacağımı.   her gölgede adın nefes

göz vardır seveni yakıp kül eder gül bahçesinde garip bülbül eder – derdimin dermanı devası gözün yarama bir merhem şifadır sözün sevda güneşinin ay’ıdır

–  Gitmeyi kafana koydun anladım, Başımı güllerle yarmadan gitme! Yanımda kalmasın kolum kanadım , Peşinden koşarım kırmadan gitme!  – Kalbin benden alacaklı kalmasın, Gönül