açık sokaklarım vardı
önü arkası sevgiye güneşlenen
şimdi ayak izleri üşüşmüş
ve kırılmış çiçekli kaldırımlarım
sarp kayalara
fırlatılmış güllerim hoyratça
yaban olmuş
kan dökmüş müstesna güllerim
acıtamam
yüreğimden de küçük kuşları
ne zaman bir renge dalsam
sokağımın sevgi koktuğu
anların ayakları takılır aklıma
gözlerim sessiz ölümler arar ölümler
ölüm ki ömrün ağzında sırlanan
günah s/aklayan bir manolya…
*
AYFER YILDIZ
