Ağlamaktan kızaran gözlerimizle soğuktan kızaran küçük ellerimizin başkalaşma yarışına girdiği zamanlar yaşadık dostlarım.
Küçük omuzlarımızdan on yaş daha ağır yüklerin altına girip oradan sağlam çıkmaya çabaladığımız günlerimiz oldu.
Çocuk kalbimize iyi gelen her ne varsa uzaktan baktığımız, kimi zaman bir vitrin camının önünden bakıyormuşçasına yaklaştığımız ama o camın birden buharlanıp hayal meyal bir siluet olarak kalan oyuncak düşlerimiz vardı bizim de.
Ucu kıvrılarak halkalaştırılmış bir demir çubuğa geçirdiğimiz bir çivinin iki yanına kullanılmayan lastik ayakkabılardan kestiğimiz yuvarlak parçalardan tekerlek yapar, renkli pil kapakları ile bu ilkel arabaları süsler, tozlu veya çamurlu sokaklarda bunlarla araba diye oynardık yahut oynamaya çalışırdık. Zira çok uzun sürmezdi bu oyun kurma çabamız. Yapılması gereken bir işin varlığını bildiren can sıkıcı bir sesleniş, tüm oyunun ortasına kara bir haber olarak çöreklenir; sonraki günlerde tekrar buluşmak üzere sözleşirken o günün çok zor geldiğini bilmenin burukluğuyla yapılması gereken, oyunbozan o işin başına ve peşine giderdik. Oyunumuz bozuldu diye ağlamaya hakkımız zaten yoktu da buna üzülmeye vaktimiz de yoktu sanki. Omuzlarımızdan taşan bir görev, eksiksiz ve zamanında yapılmalıydı çünkü. Görevin peşine hemencecik düşme zorunluluğu, yarım kalan oyunlarımıza ve hayallerimize hayıflanma hakkını küçük ellerimizden alıveriyordu.
İş baskısının olmadığı tek yer okuldu belki de. Ama oraya da gitmek zor olurdu çoğu zaman. Hele eli boş gitmek hem arkadaşlarının hem de öğretmenlerinin kınayan bakışlarına maruz kalmak anlamına gelirdi. İyi bilirdi bunu herkes. Bir omzumuza çantamızı asardık, gerçekten asardık. Çanta olsa sırtımıza takardık ama bez torbaları çanta olarak kullandığımızdan dolayı çantamızı omzumuza takardık. Boş kalan kolumuzun altına da odun veya tezek kıstırırdık. Bunları götürmezsek sınıfın küçük sobasının bize küsüp ısıtma görevini yerine getirme konusunda isteksiz davranacağını düşünürdük. Öğretmen korkusundan bahsetmek bile istemiyorum hiç.
Karla kaplı tarlalardan bata çıka geçip güç bela ulaştığımız tek sınıflı köy okulunun ellerimizi ısıtmaya çabalayan küçük sobasının cılız ateşinin etrafında kurduğumuz masum hayaller bile o köyün sınırlarını aşamıyordu. Kendi yağında kavrulmaya alışmış minnacık dünyamızın içinde her güçlüğe göğüs germeye alıştırılmış zihnimiz, bu hayatın neden böyle yaşanması gerektiğini sorgulamaktan fersah fersah uzaktı. O sobacık boyundan büyük soğuğa nasıl baş kaldırıyorsa biz de öyle kafa tutuyorduk zorlu yaşam koşullarına. Birleştirilmiş bir sınıfta öğretmenin bir öğrenciye ayırabileceği zaman bir dakika bile olmazdı. Biz de sınıfta zamanı hep birbirimize ayırır, kaçamak bakışlarla küçük haylazlıkların teori ve pratiğini planlar, ortaya çıkması muhtemel eğlencenin hayaline dudak ucumuzla gülümserdik. Şen kahkahalar atmanın ya da başka birinin duyacağı şekilde gülmenin altından kalkılması zor faturalarının olduğu sınıf ortamlarında karşıladık biz hayatı. Gülmek ne kadar da büyük ayrıcalıkmış a dostlar!
Zaman ve zemin döndü yuvarlandı bugünlere getirdi bizi. Ara ara hatırladığımız bu zorluklar, zamane çocuklarının onca kolaylık içinde yaşadıkları içsel sıkıntıları düşündükçe “ Biz ne güzel çocukluk yaşadık.” dedirtiyor. Her şeyi derleyip toplayıp bir akran zorbalığı torbasına sıkıştırarak analize zorlasak kendimizi, şartlara bağlı yaşadığımız zor zamanları sitayişle yad ederiz.
Sınıfımızdan biri düşüp elinde ayağında bir sıyrık olduğunda her birimiz başına toplaşır bir ihtiyacı olup olmadığını sorar, üstünü başını temizleyip onu mutlu etmeye çalışırdık. Vakta ki gelindi bu günlere, düşene bir tekme vuran, vuramıyorsa da bir sotede kıs kıs gülen “birey”lerle doldu parklar ve okul bahçeleri.
Sözün özü aziz dostlar, eskiler güzeldi, eskiden güzeldi. Bizde de eskiye rağbet başladığına göre eskidik demek ki.
*
ÖMER FARUK CEBE
