– RIDVAN YILDIZ
*
izler koparılmış toprağımdan
pembe bir serçe yağmurda sıcacık
insan ağaçlardan daha çabuk çürüyor
hele anlaşılmıyorsa başka çaresi yok
sussam beni biraz seversiniz
gülüşümü israf ediyor
gölgemdeki ağrılar
daracık aynalarda
kırık yüzlerin toplamı gece
ve bileğine ölüm yazılan her insan
elleriyle verir yaşam kavgasını
yazmakla bitmedi derdimiz
ki içimiz sıcak
yüzümüzde kuraklık
kurumuş cemi cümlemizin teninde
yedilerin kanı
evlerin nesi var
hep geçmişe açılıyor pencereler
terli bir kış akşamı yorgun sesim
kibrit sayıklamakta kâğıt inceliğini
kimseler düşünmüyor
soyunan yaprakların yerdeki hüznünü
oysa onlar toprakla ittifakta
dallar heceliyor yalnızlığın şarkısını
