– HÜLYA KÖKSAL
*
kendi göçüğünü hazırlar
tarihsel sessizliğiyle
ezinci yazgıya indirgeyen
dilini unutur sevincin
yapışkan bunalımlarının perde arkasında
düşlerini gerçeğinden kısaltan eylemsizliği
düşkünleştirmiş yüreğini
gülüşüne bulaşan kara
ayrılıp kavuşan çözülüp birleşen her şeye dağılırken
süreğenleşiyor yalnızlığı
yankısız sesinde karanfil ağıtları
