büyüdükçe öğrendim
çocukken değil insan
düştükçe büyüyor
geçen yara, geçmeyen iz
ölüyor birkaç defa
gülmekten uğunan çocukluk
sonrası bir avuç dünya
dünya dolusu yokluk
küçülüyor yara izi
sevdikçe yeniden
ağladıkça güldükçe
geçiyor ağrısı öptükçe
alışıyor insan güzele
öldükçe soğukta sızlayan iz
yaraya nazır hayatlar sürdük
hayat görmeyen biz…
*
YAREN KAYIP
