Az önce yine o büyük farelerden biri ayağımın üstünden geçti ve midemdeki rahatsızlık yüzünden zaten çok zor daldığım uykumdan beni uyandırdı. Geminin sintine bölümündeki küçük ve karanlık buğday ambarında kaçak bir şekilde yapmak zorunda kaldığım yolculuğa eşlik eden bu küçük ve pis hayvanların zoraki arkadaşlığına aradan geçen onca zamana rağmen hala alışamadım. Demir aldığımız günden beri uykusuzluk, açlık, pislik, gün yüzü görememek ve kimseyle konuşamamak gibi sebeplerle hem vücut hem de akıl sağlığım gittikçe kötüleşiyor. Bazen kaçmak fikrini bu kadar çabuk kabullendiğim için ölesiye pişmanlık duyuyor en nihayetinde başka bir çaremin olmadığına hükmediyorum. Herkesin parmakla gösterdiği Byblos’un en ünlü şairi ben; Giotto De Frolemenco, Fenikeli bir baharat tüccarının sedir ağacından yapılmış kırık dökük gemisinin leş gibi kokan buğday ambarında kuyruğunu kıstırmış bir köpek gibi kaçıyorum.
Günleri takip etmek için her gün başına bir tane cebime koyduğum buğday tanelerinin söylediğine göre kutsal deniz tanrıları yortusu nedeniyle şarabın su gibi aktığı ve neredeyse şehirdeki herkesin sarhoş olduğu o aysız gecede Byblos’tan kaçalı tam 23 gün olmuş. Eğer yakalansaydım size bu hikâyeyi ben değil de en iyi arkadaşım Harissa anlatıyor olacaktı, zira eğer yakalansaydım muhtemelen Nekropolis’in kimsesiz mezarlarından birinde üstümde Byblos’un ılık toprakları serili olduğu halde ölmüş olacaktım. O her şeyin bir çırpıda olup bitiverdiği aysız gecede Harissa bir soğan çuvalı içerisinde beni gizlice saklayacağı geminin ambar bölümüne indirirken bir fısıltı halinde şunları söylemişti:“Kutsal tanrılar adına Giotto, sakın ses çıkarma hatta nefes bile alma. Eğer kaptan Doria seni gizlice gemiye aldığımı anlarsa ikimiz de Akdeniz’in serin sularının tadına bakarız ve eminim bu, 13 yaşlarındayken Sydon’daki evimizin önünde denize girdiğimiz ve senin her seferinde boğuluyor numarası yaparak beni korkuttuğun zamanlardaki gibi eğlenceli olmayacaktır.” Ah Harissa, en kötü durumlarda bile gülünebilecek bir şeyler bulur ve beni de güldürürdü. 13 yaşındaki anılarımızı hatırlayınca burnumun direğini sızlatan soğan kokusuna rağmen kikirdediğimi ve Harissa’nın bu kikirdememe karşılık kıçıma cimcik attığını bugün gibi hatırlıyorum. Zaten Harissa küçüklükten beri beni hep korur, başım ne zaman belaya girse ne pahasına olursa olsun beni kurtarırdı. Bu yolculuğun onu gördüğüm son yolculuk olduğunu, bir daha hayatım boyunca onun o kıvırcık koyu kahverengi saçlarını göremeyeceğimi nerden bilebilirdim. Hayatımı kurtardığı için ona teşekkür edememiş ve onun gerçek bir dost olduğunu söyleyerek sarılamamış olmak kalan ömrümde bir bıçak yarası gibi hep içimi kanatıp durmuştur.
Çoğu zaman yelkenleri indirip yol alsak da bazen rüzgârın olmadığı zamanlarda ağır prangalarının metalik seslerini ambardan dahi duyabildiğim forsaların çektiği küreklerin gücüyle Akdeniz’in dalgalarını yarıyorduk. Forsaların uyumlu bir şekilde kürek çekmek için bağırmaları, geminin kıç tarafında bu tempoyu tutturmak için çalınan davulun tok sesi ve pranga demirlerinin şıngırtısı birleşince bir müziğe dönüşüyor ve bana kaçtığım o geceyi hatırlatıyordu. O gece, Byblos’un en tenha tavernalarından biri olan Peppe’nin yerinde ben, Harissa ve işte b.k çuvalı gibi kokan buğday ambarında mide saframı çıkarmaktan günlerdir eriyip bittiğim bu yolculuğu yapmak zorunda bırakan Aisha ile tıpkı böyle bir müzik eşliğinde kutsal deniz tanrıları yortusunu kutlamıştık.
O kadar çok eğlenmiş, o kadar çok içmiştik ki gecenin sonunda Aisha’nın sarmaşıkların olabildiğince yeşile boyadığı bir duvar dibinde beni uzun uzun öpmesine bile karşı koyamamıştım. Şimdi düşünüyorum da geriye dönüp o geceyi tekrardan yaşama imkânım olsa tüm bu acılara, ayrılıklara ve gözyaşlarına rağmen o yasak öpücüğe yine karşı koyamazdım.
Harissa, Aisha ve ben çocukluk arkadaşıydık, Sydon’da birlikte büyümüş Akdenizin sularında yüzmeyi birlikte öğrenmiştik. Sonraları yollarımız ayrılmış ben Dimask’ta bir şiir enstitüsüne kaydolmuştum. Harissa ve Aisha ise Byblos’ta kalmıştı. Yıllar sonra Byblos’a bir delikanlı olarak döndüğümde ise Aisha’nınByblos Prensi Elyssa ile evlendiğini öğrenmiştim. Küçükken Sydon kıyılarında denize daldığımızda hep en büyük denizyıldızlarını çıkaran Aisha demek bu sefer de büyük bir balık yakalamıştı. Zaten bu kadar güzel bir kız ancak bir prense yakışırdı, melankolik bir şaire değil.Bir çocuk olarak bıraktığım ancak aradan geçen onca zamandan sonra serpilip güzelleşen ve Kommagene tanrılarını bile kıskandıracak güzelliğe bürünen Aisha her ne kadar artık bir prens eşi olsa da arada sırada bizlerle görüşmeye Sydon’daki mahallemize gelir bakır rengi teninde ışıldayan elmaslara, yakutlara aldırmadan bizimle denize girer, tütün içer, humus yerdi. İşte o yasak öpücüğü dudaklarıma bıraktığı gece Prens Elyssa’nın paryalarından birisi bizi görmüş ve belki de özgürlüğünü kazanabileceği umuduyla bu olayı Prens Elyssa’yayetiştirmişti. Haberi alan Elyssa, zavallı Aisha’ya türlü işkenceler yaptıktan sonra zindana attırmış, sarayın ayık kalmayı başarabilmiş tüm askerlerini ise beni yakalamaları için Byblos sokaklarına salmıştı. Harissa’nın bana anlattığına göre askerler beni evimde, mahallemde ve açık kalmış bütün tavernalarda aramış, bakılmadık bir delikbırakmamış, ayık gördükleri herkese hatta Harissa’ya bile sormuşlardı. Harissaise; “Ben de o lanet Giotto’yu arıyorum;eğlencemizin tüm hesabını bana yıktı, donuma kadar meteliksiz kaldım, onu bir bulursam burnundan fitil fitil getireceğim!” diyerek askerleri savuşturmuştu. Bense o esnada her şeyden habersiz, dudaklarımda Aisha’nın ipeksi dudaklarının bıraktığı sarhoşlukla çocukluktan kalma sığınağımız olan limandaki sandallardan birinin içinde hayaller içerisinde uykuya dalmıştım. Harissa’nın beni sarsarak uyandırdığını, birkaç saat içerisinde limandan Roma’ya bir Fenike gemisinin hareket edeceğini, bu gemiyle şehri terk edeceğimizi, askerlerin beni yakalaması halinde öldüreceğini bu nedenle beni gemiye gizlice alacağını söylediğini o sarhoş halime rağmen gün gibi hatırlıyorum. İyi yürekli dostum Harissa’yaAisha’ya bizimle gelmesini söylemesini istediysem de bunu yapmadı ve o geceden sonra Aisha’nın o kocaman gözlerini, bukleli saçlarını ve ipeksi tenini rüyalarımdan başka bir yerde göremedim.
Harissa’nın arada bir kaptan Doria’nın şüpheli bakışlarından fırsat buldukça ambara getirebildiği kuru peksimet ile Ksara şarabı bu çileli yolculuğum esnasında mideme giren tek yemekti. Zaman zaman fırtına halini alan ve bizi pençeleriyle batırmaya kararlı bir canavar gibi geminin bordalarını tokatlayan Akdeniz’in koyu lacivert suları; doğduğum, sevdiğim, sevildiğim ömrümün en güzel yıllarını geçirdiğim Byblos ile arama aşılmaz duvarlar örerken hayatımın geri kalanını geçireceğim Roma’ya beni biraz daha yaklaştırıyordu. Bir öpücüğe tüm hayatımı feda etmiştim, bu gerçekten çok ağır bir bedeldi.
*
HÜSEYİN ÇEVİK
