benim süt annem
yaprak döken mevsim
süt kardeşlerim aralık, ocak…
telaşla zar atıyor gökyüzü
hep düşeş geliyor kar
okunu her yere sapladı ayaz
hedefte tek göz odam
türkü, radyonun boğazında dondu
çorapsızlık ayağımı yonttu
kafese tüner eski yazların gölgesi
etimde kabuk bağlar üşüme
anlık gözlerimi ısıtır
çerçevede asılı çöl menekşesi annem
utanıyor
sobada yanmayı bekleyen ormanlar
düş kazanında kaynar ezogelin çorbası
geri dön gül çıngısı
ayazın nasırlı ellerine
bırakma beni.
*
– KAZIM GÖK
