Yazar

– Koca koca adamlar temel için geldiler, Bacalar diktiler ki iki minare boyu. Sarı sarı coniler kasılarak güldüler. Kimseler bilmiyordu, alkışlıyordu neyi? – Ceyhan’ı

 – kuşluk vakitlerinin içime serdiği o derin boşluk zamansız vedaların toprakta biriken tortusu kederli ve şaşkın bir uykunun kollarından dökülüp savrulunca birden narçiçeklerinin baygın

bu sinsi ateşi ben bırakmadım sizin kadim harmanınıza güneşi yüzünüzden silen o sözü de söylemedim geceyi çözüp halkasından sisli tepeye yükseklik belleten kimdi belleğinize

Rüzgârın kanadında sendelenir ağaçlar narin bir yaprak gibi ırgalanır ömrümüz güneşin kıyısında gölgelenir yamaçlar hayal ufkunda duran hislerimiz ölümsüz bin sevinçle doğarken şevkle uzayan

gecenin kıyısındasın ve tekinsiz saatler içimde yokluğun kanayan kör bir kıymık ucu dağılır namlu gölgesine çarpan derin sessizlik güz kokuları sürülmüş bir şafakla uzak

 * Karanlık şafaklarda gün doğacak, beklerim. Had bilmezler Kuran’ı yakıyorlar Efendim! Ümmet can çekişiyor, uğrunda emeklerim. Münafıklar her yerden çıkıyorlar Efendim! * Seni anarken

I aşk kelimelerini yıkayıp astım yalnızlık balkonlarına – kanım kurusun böyle yapmazsam – II susuz bir çeşme hıçkırığı dudağımdaki şu damla damla acı –