
Ekim
Her ekim, ormanı soyup üryan eden çaresiz bir veda senfonisi vurur göğsüme. Rüzgârı genzime doldurmadan, yaprakların hışırtısında boğulmadan ve incecik ekim yağmurlarında ıslanmadan geçiremem eskimeye yüz tutan yazlarımı. Birer birer üzerimden dökülür yazın son kırıntıları.
Biliyorum, hiçbiri toplanmayacak. Biliyorum, tüm yazlar sonsuza kadar dilsiz kalacak.
Ömür
Kendi son baharlarımdaki göğün altındayım. Yağmur, azalan gün sayfalarımı, eksilen yüzümü, geriye baktırmadan savuruyor. Şimdi daha iyi anlıyorum ki kendim de dahil kurumuş yaprağını kendi koynunda saklıyormuş insan.
Platonik
Soyunmuş dallar, nasıl kimsesizse sana olan sevgim de sessiz ve sahipsiz durur kalbimin içinde. Ağzımdan çıkacak söze bakar tohumum. Ruhuma, sayısız baharlar hediye edileceğini bilsem de tek kelime etmem. Sevgiler konuşulunca küçülürmüş. İçe gömüldüğünde asırlık ağaçlar gibi büyürmüş. Bu yüzden sözlerimi dudaklarıma gömdüm ki köklerim sana uzansın, sana büyüsün …
Üşü’ten
Bir sonbahar akşamına daha büründüğünde bulutlar, elimin üzerindeki kederli lekelere bir bir bakarım. Her lekenin bir mevsimi, bir ismi vardır. Hatıra, yara, en çok da eksilişleri sarmalayan; kemiğe bürünmüş derimin dün gibi olamayacağını haykırırlar. Sonra “Avuçlarım hâlâ yüzüme kavuşabiliyor.” derim. Ve masadaki şekersiz çaya uzanırken, kendime ömür biçmeden çayı yumdumlarken, sırrtımı bambu sandalyeye yaslarken … özenli bir kavrayışla içimdeki yaşama arzusunu yaprak yaprak büyütürüm.
Mağrur
Bahçedeki yaşlı meşe ağacından yaşama son bir kez bakıyormuşçasına düşen tek yaprak, bu son bahara da tutunarak çıktığıma dair bir can hatırasıydı. Sararmak, unutulmanın büründüğü zarif ve kederli hâliymiş meğer. Yere düşerken ayaklarımın dibine döne döne inmesi vedalaşmanın ruhunu geleceğime mi düşürüyordu? Her sonbahar, hayatın ışığını kendi ellerimle kısma süremi mi kısaltıyordu? Ve biliyordum ki O’na söyleyemediklerim, kendi vedam yaklaştıkça benimle birlikte dönüşsüz bir uykuya dalacaktı. Ben de tıpkı tüm mağrur ağaçlar gibi usulca baharı beklemeyi kendime tembihliyordum. Bu vedalar dünyasında zamanın ve bedenimin yalnızca bir sembol olduğunu ayak ucumda duran kurumuş yapraktan öğreniyordum.
Omuz
Bir yaprak az önce omzuma hafifçe düştü. Önce senin elin sandım. Duraksayarak silkelendim. Yaprak düşmedi. Nefesim, beynimin tozunu kaldırıp berraklaşınca kendime geldim. Karşı evin kapısında bir çocuk bisiklet sürüyordu. Omzumdaki yaprağı yere silkelemedim. Aldım, bir süre elimde tuttum. İçimde yığılan senin geliş sanrılarından oluşan hayali defterimin arasına koydum. Ayakkabılarımdan gelen topuk sesleri eşliğinde pardösümün düğmesini ilikledim. Uzun yolum, yaprakların omzumdaki ağırlığın azalmasıyla kısaldı.
Yazılmamış Şiir
Bu sonbahar sana şiir yazamadım. Şiirin kendisi oldum. Niyetlendiğim her dizeyi, sonbaharın nakışlı bulutlarına gömdüm. Kulağıma üşüşen rüzgârların ıslığı, imgelerimi susturan anarşistler oldular. Adının, kilitli dudaklarımdan dökülmesi için kendime söz verdim. Rüzgâr güldü, yapraklar güldü, içimdeki yangınlar güldü. Sadece kurumuş dallara astığım birkaç cümle oldu şahidim. Okunmayacağını bile bile havanın kararmasını, bulutların üzerime ağlamasını bekledim.
Düşüş
Hayalin içime, henüz gelmemiş kışı taşıdı. Ben, hayalini uyandırmamak için yerimden kıpırdamazken sen, kulaklarının çınladığını anlamadın. En son :”Gidiyorum.” dedin. “Biliyorum.” dedim. Hepsi bu.
Kapını açmadım, arkandan bakmadım. Sadece başından aşağıya yaprakların sonbaharlaştığını fark ettim. Bahçedeki kara ağaç da her yaz sonu bunu yapardı. Düşeni incitmeden alıp avucunda saklayanı hiç olmamıştı. Sen de sıradan adımlarınla yaprağın üzerine basıp gittin.
Sokaklar
Mahalledeki pastanenin önünden her geçişinde simitlere bakıp gülümseyen yaşlı amcayı birkaç gündür görememiştim. Neye güldüğünü hiçbir zaman bilemeyecektim. Bilmemek, dünyada öğrendiğim tek meslekti.
İnsanlardan hep birkaç adım geride yürürdüm. Yüzlerindeki acı gülüşleri görmemek belki daha az yakardı canımı.
O gün etraftan gözlerimi kaçırırken dengem bozuldu. Her zamanki yaya geçidinden yalpalayarak karşıya geçtim. Mahalledeki bakkalın kepenkleri indirmesini beklemeden ağlamaya koyuldum.
Buhar
Senin gömleğini ütülüyorum. Dolabımda sakladığım tek gömleğini. Yakayı ütülerken bir an durdum. Buharı kapayıp düğmeleri tek tek kopardım. Biliyordum ki gömleği bir daha giymeyecektin. Gömleği düğmesiz bir şekilde askıya astım. Omuzlarının benim omuzlarımdan çok da geniş olmadığını yirminci ütüleme sonunda fark etmiştim. Gönlümü uyandırmaktan korkmadan dolabın kapısını hızlıca yüzüne kapattım. Ütü soğudu. Odada yalnızca deterjan kokusu kaldı.
Kudret
Evimin baş köşesini süsleyen açelyalarımı sularken içlerinde çiçeği ve kökleri kurumuş olanları fark ettim. Birkaç yıl öncesine kadar kuruyanları atmak isterdim. Hayatın bizi sonsuza kadar taze ve diri bırakacağını sanarak… Oysaki insan, kuruyan yerlerinden bükülerek de büyüyebiliyormuş. Elimdeki kuru dalları tekrar saksının dibine gömdüm. Sallanan sandalyeme oturdum. Gün batmaya yakındı. Spontane fısıltılarla “Sen ki yaprağı bile dökülmekten korursun, benim bu kırık dökük ömrümü de derle topla.” diye dualadım. Bitkilerden aldığım bu ibret, içimi kuşlarla dolu bir gökyüzüne dönüştürüverdi .
Dem
Elimde, bir yıl öncesinden kalma tamamlanmamış roman dosyaları duruyor. Eskiden, bitmeyen sayfalar uykumu kaçırırdı. Bir hışımla uyanır satırları kovalardım. Şimdilerde not defterimi kapatıp kapağına elimi koyuyorum. Tane tane kelimelerin üstüne: “Her şeyi bitirmeye bizim nefesimiz yeter mi hiç? Bekletmek, insanın zayıflığından değil ki… Kaderin burada dur demesinden.” Bu fikri dem ile başımı önüme eğerek yarım kalan her şeyi, bilhassa acziyetimi O’nun sonsuz merhametine emanet ederek nefesimi rahatlatıyorum.
Akıl
Okul bahçesinde koşan bir öğrenci düşüp dizini yere vurdu. Öyle bir feryat kopardı ki tüm okul, dünya başına yıkıldı sandı. Öğretmeni koştu, sarıldı ve dizini eliyle çırptı. Çocuk bir anda “Geçti.” dedi. Ayağa kalkar kalkmaz tekrar koştu. Düştüğümüz yerin, yaranın hiçbir önemi yoktu belki de… Aslolan, bizi kaldıracak bir elin varlığından emin olmaktı. Yaş aldıkça her şeyi daha iyi anlıyor ve yorumluyor insan. Dizlerimizdeki yara izleri olmasaydı, bizleri dizginleyen ve saranların şefkatinin kaynağını nasıl idrak edecektik?
Hikmet
Yaşlı adam, soğuktan kararmış ellerini pantolonunun iki yanına vurarak pazardaki limon tezgâhının başında durdu. Kendisine acıyan gözlere aldırış etmeden, limon kasalarını sorumluluğun kuvvetiyle sırtlandı. “Ruhu, sırtındaki yüklerden fazlasını taşıyordur.” dedim bendeki bana. Ellerime baktım. Kalem tutmaktan pürüzsüzdü ama ruhum çizikler içindeydi. Hüzün, her hissedende hüzündü. Derinin altında biriken bir şey değildi. Gönlü genişleten ufuk açıcı büyülü hikmetti.
*
– AYFER YILDIZ
