ŞAİR MEHMET EKİCİ ANISINA (RAHMETLE)
“ARIYA ŞİİR YAZAN ŞAİR”
ARICA
Her uçuşta çiçeklere,
“Birdir gönlüm, dilim” dermiş.
Güzelliklerin kimyası,
“Birlik, ihlas, ilim” dermiş.
Bin tohum eker bir dağa,
Yayılır ovaya, bağa,
Çiçek süs olur toprağa,
Mevla’m, “Görsün kulu” dermiş.
O, ne uyur ne de yatar,
Çok çalışır, çok iş tutar,
Peteklere sevgi katar,
“Yağma olsun balım” dermiş.
Geçen aylarda kaybettik Mehmet Ekici ağabeyi. Ağustos ayıydı. Onu herkes Türkiye Arı Yetiştiriciler Birliği ikinci Başkanı ve Hatay İl Başkanı olarak biliyordu. Evet, aktif olarak bu görevleri yürütüyordu. Belki de arı ve arıcılık ile ilgili Türkiye’de en donanımlı ve en çok bilgiye sahip birisiydi. Onu bir defa bu konuyla ilgili programda izlemiştim. Bizler arıyı sadece bal yapan bir böcek olarak biliyoruz. Ama anlattıklarını dinleyince adeta mest olmuştum. Kendinden emin, heybetli, sesi ve gönlü tok, vakur, Anadolu coğrafyasının bütün güzelliklerini endamında taşıyan, yansıtan ve gösteren bir güzel insandı.
Mehmet Ekici’nin belki de çok az insanın bildiği çok özel ve güzel bir yanı vardı. Şairlik tarafı. Aslında onun şairliği kültür kodlarından geliyordu.
Anadolu’da bir söz vardır: “Kır atın yanında duran ya huyundan ya suyundan” diye…
Daha çocukken dedesinden dinlediği halk hikâyeleri, babaannesinin söylediği ağıtlarla büyümüş ve huyu suyu belli olmuştu. Anadolu toprağının derinliklerine kök salmaya başlamıştı o yaşlarda Mehmet Ekici…
Mehmet Ekici, hikâyeci ve yazar Necdet Ekici’nin ağabeyi bu arada. Onun yetişmesinde ve hikâyeci olmasında da payı çok. Necdet Ekici yaşadığı bir olay sonrasında kendi deyimiyle “şiir kanadı kırılıyor.” Bu kanadı ağabeyi Mehmet Ekici sahipleniyor. Ve yazdığı şiirleri “Son Turnalara” gönderiyor. Tabi Necdet Ekici, bazı hikâyelerinde de Mehmet Ekici’nin şiirlerini çok güzel bir şekilde hikâyelerin içerisine yerleştiriyor ve o şiirler “Gül Şafağı” oluyor…
Kahramanmaraş’ın karlı dağlarından başlayıp, Çukurova’nın sarı sıcağından beslenen ve Anadolu’nun bütün çiçeklerinden renklerini alan bir şairdir o. Sadece renkleri mi? Burcu burcu kokularını ve elvan elvan çeşitliliğini. Nasıl ki arılar en ücra, en yüksekte ve en ıssız yerlerdeki çiçekleri bulup konup konuyorsa ve oradan çiçeğin özünü alıyorsa, Mehmet Ekici şiirleri de her renkten, her tondan ve her özden kaleme gelmiş şiirlerdir. Onun şiirleri, bal yapması için Anadolu’nun farklı coğrafyalarına götürdüğü arıları gibi, özü bulup önce gönle, sonra kalbe ve en sonunda da dile gelen şiirlerdir. Güldür, “Gül Şafağı” dır her biri. Gül mevsimi gibi açar şiirleri Mehmet Ekici’nin.
Kimdir Mehmet Ekici? 1950 yılında Kahramanmaraş’ın Afşin ilçesine bağlı Arıtaş kasabasında doğmuş. İlk ve ortaöğrenimini Dörtyol ilçesinde, liseyi İskenderun’da bitirmiş. İktisadi Ticari İlimler Akademisi Kamu Yönetimi Bölümünden 1977 yılında mezun olmuş. Anadolu’nun farklı yerlerinde astsubay olarak görev yapmış ve emekli olmuş.
Türk Edebiyatı, Milli Kültür, Gençliğin Sesi, Mevsimler, Anadolu’dan Bir Ses, Hece Taşları dergilerinde şiirleri yayınlandı. Ortaokul Türkçe Ders kitaplarına şiirleri alındı. Bazı şiirleri Nikriz makamında beslenerek TRT repertuarına girdi.
Nüzhet Erman şiir yarışmasında Türkiye üçüncülüğü, Ümraniye Belediyesi şiir yarışmasında mansiyon ödüllerinin sahibidir.
Mehmet Ekici’nin “Gül Şafağı” isimli iki kitabı farklı kapakla okuyucuya sunulmuş. Şair, Gül Şafağı kitabında milli temalı ve aşk şiirleri var. Kendi deyimiyle:
“Her şairin bir aşk ayağı vardır. O olmazsa olmaz. Tabi aşk olmadan da meşk olmaz. Biz şiir yazıyoruz. Takdir okuyucunundur. Herkesin kendisinden bir şey bulacağını düşünüyorum. Tabi şiirlerin demlenmesi gerekiyor. Türkiye’de gençliğinde herkes şairdir. Ama büyüdükçe heyecan da bitiyor. Hâlbuki şiir belli bir duygunun yanında belli bir emek ve birikimin ürünüdür” diyor.
Mehmet Ekici’nin bazı şiirlerini kendi sesinden sosyal medya platformlarından dinleyebilirsiniz. İşte o şiirlerinden bir örnekle yazıyı bitirelim.
EHL-İ BİLİR
Gönül dağlarına karlar yağdıysa
Müşküllerin izi dilde sakladır.
Bakma küheylanın şahlanmasına
Onun dört ayağı nalda sakladır.
Menzil-i maksuda eremiyorsan
Vuslatın adresi yolda saklıdır.
Bülbüller boş yere hüzünlenmesin
Aşklarının sırrı gülde saklıdır.
Bir kuru duttandır sazların aslı
Bütün nameleri telde saklıdır.
Arı bir küçücük böcektir sanma
Onun marifeti balda saklıdır.
Alev övülmesin yaktığı yaşla
Suçlarının hepsi külde saklıdır.
Leylalar kaybolmaz aşk ülkesinde
Onların izi de çölde saklıdır.
Mehmet Ekici
Mehmet Ekici ağabey; çoktan menzil-i maksuda ermiş, vuslatın adresini bulmuş, bülbüller hüzünlenmeden, aşkın sırrına gülde ermiştir.
Yattığı yer “Gül Mevsimi” olsun…
Rahmetle…
*
Mehmet Kartal
