bu insanlar ve bu şehir
kan gibi dolaşıyor düşlerimde
arıyorum kendimi sokak sokak
kimliksiz zihinler geçip gidiyor yanımdan
yalnız kalabalıklarla çepeçevre
yabancılık çekiyor nefesi bile insanın
kördüğüm bir aşk değilse
nasıl katlanır ki insan düşlerinden kovulmuş bir şehre
bozuk kaldırım taşları gri
ve ıslak caddeler
akın akın koşuşturuyor bu şehrin
insanları ve kuşları
hiç susmayan korna sesi
birbirine karışan ter kokusu
boğulmuşluk
çırılçıplak bir yalnızlık
bu kalabalık
burnu havada guguk kuşları
attığı adımdan habersiz
bu şehrin insanları
ağır komada
nabzı atsa da çıldırmış bir ölü
nasıl yaşarım der ki insan
her gün aynı hayatı soluyunca
bu kalabalık yığın
bu yalnız çığlık
tüm umutları sevinçleri
sel gibi katıp gidiyor önüne
geriye gri betonlar ve
göksüz bir şehir kalıyor düşlerimizde.
*
AYŞE ARSLAN
