“Sağım, solum, önüm, arkam sobe!” nidasını duyunca bulunduğu ortamın sessizlik ve gizemine sotelenmiş çocukluğumuz meğer sadece ebeden gizlenmiyormuş.
İnsan, yaşadığı zamanın değerini makul bir mihenge vurup da ona değer biçmekten gayet de aciz bir varlık. Bir eleştiri değil sadece, ayrıca bir özeleştiri aynasından bakılarak kurulan bir cümle bu dostlar! Kimseye hiza vermek hadsizliğinden beri eylesin bizi Mevla-yı Muteal. Naçizane yaş alırken kimi hayat tecrübeleri de yüklendik günahkâr omuzlarımıza. Baktık, gördük, anladık, ağladık. Hayat sığdırdık yaşamamıza.
Ağızdan bir kere “insan” çıkınca bin kere de “ah” izliyor onu. İnsan ah insan, ah insan ah! Bir meyveye tamah ettiğin günden beri sürgün edildiğin fani hayatında, baki olanın sınırsız kudretini unutup türlü fenalıklar eylemekten uzak durmuyorsun. İyilik yaparken bile bir dönüşü olur niyetiyle el uzatıyorsun. Bir yaraya merhem olmak şöyle dursun açılan yaraya tuz yetiştirme telaşında rakiplerinle yarıştasın. “İyilikte yarışınız.” mukaddes emrinin muhatabı sen değil misin? Sana ne oluyor da hiç üstüne almıyorsun?
Damarlarında hodbinlik dolaşıyor. Senin etrafında dönsün istiyorsun dünya. Kendi değirmenine su götürmenin telaşındasın. Gözün kimseyi görmüyor. Baktığın ayna seni senden daha büyük gösteriyor. Özüne dönmenin zamanı gelir mi? Gelmez. Gelsin ama gelsin artık. Özün gibi, toprak gibi alçak gönüllü olsan tek tek her bir fert için daha huzurlu bir dünyaya kapı aralayacaksın. Fena elbet fanidir, baki olan iyidir; seni de iyileştirir. Bir Kabil hırsına değişme Habil’in kabullenişini ve ulviyetini.
Kendin her türlü haksızlık ve hadsizliği irtikâp eylemekte sakınca görmezken, binbir çeşit hatayı “Bir şey olmaz.” örtüsü altında işlerken yanında yörendeki insanların hatalarında sergilediğin tahammülsüzlük, emin ol, senin dahi tahammül mülkünün kapılarını zorlamakta. Kendin için beklediğin hoş görüyü, başkasından esirgemen Azazil’i bile lal eyler nitelikte. Aferin insan! Sana “kan dökücü, fesat çıkarıcı” sıfatlarını yakıştıran İblis’i haklı çıkarma yarışını kendinin bile önünde birinci götürüyorsun.
Senin varlığının özü muhabbettir. Muhabbet bağını bir küçük tebessüm bile güçlendirir. Onu esirgemekteki muradın nedir bilinmez ama yanlış yoldasın. Hak ettiğin şekilde sana insanca muamelede bulunan kalplerin nahifliğini bir acziyet ve naiflik olarak kodlamanın da affedilecek bir yanı olmadığını bilsen en azından kendine “iyilik” edersin. Su gibi aziz olmak varken ne diye ateş gibi zelil olmayı seçersin?
Velhasıl aziz dostlar, saklandığımız tek kişi, birden elliye kadar sayan ebe değil artık! Şimdiki saklanmanın gerilimi hiçbir oyunda yok. Kalabalıklardan kaçıp tenhaya gizleniyoruz. İnsanlardan kaçıp yalnızlığa sığınıyoruz. Sevdiklerimizden kaçıp kendimize koşuyoruz. Kendimizden kaçıp kabuğumuza iltica ediyoruz. Kendimizden mülteciyiz. Ört ki öleyim!
*
– ÖMER FARUK CEBE
