– HASAN DAĞ
*
yorulduk dünyanın gürültüsünden
kendi sesimizi duyamıyoruz
nedim’e nazire yapan cümbüşler
yaşıyor / bu çağa uyamıyoruz
çeşmeye özlemle dudaklarımız
değdikçe yaralı şeffaf bir şeye
akıl alır değil tuhaflığımız
yontusuz düşüyor her düşünceye
ve yağmur zar eder gibi acıdan
yağdıkça yüreği zorlayan şiir
nedamet duyuyor çarşılarından
ölü şemsiyeler topluyor şehir
kalakalıyoruz saçaklarında
asfalta izmarit gömemiyoruz
ve omuz omuza ve yapayalnız
ve yağmur / geriye dönemiyoruz
ne yapsak bir hüzün kaburgamızda
batıyor / bu çağa uyamıyoruz
