kanatları kırılmış
bir rüzgârın önündeyim
mühürlenen sonbahar yaprakları
terk ediyor hüzünleri
iniyor kar tanesi burukluğunda
mahşer yerine siluetim
denizi içtim şarap tadındaydı
sarhoş olmadım
gönül putundan helvalar yedim
çare olmadı açlığıma
gölgem saçlarımı okşadı
dokunduğum ağaçlarda saçkıran
gözlerinden acıya ok gibi fırlayan
bakışların baygın
dilimin keskinliğinden
kelimeler yarım
menkıbelerden yapılmış
hayallerin iniyor
önümde gölgeden perdeler
acıyla yoğrulmuş sesler içiyorum
kalbi ölmüş bir asrın hengâmesinden
dünyanın nefesini tutuyorum.
*
MEHMET MORTAŞ
