– RIDVAN YILDIZ
*
ilkin Gorki duydu acıyı
adaletin olduğu bir dünya yok derken
steplerde zemheri bakışlı nefesimiz
kendini bir kapana kısılmış bil
yuvarlanan kayanın önünde dururken
hiçbir yasa maddesi söz etmez açlıktan
tabuta sarılan hiçbir bayrak gideni geri getirmez
ölümün rengi yoktur
acı zulmün dev aynası
Mu kıtasının varlığını sorguluyor(ya da yokluğunu)
meşe kütüğü zaman kımıldıyor
keskin bir küfürle koptu gece
meczup bir adam kendinde değil
debeleniyor kölelik markasının pençesinde
boyun bağı boyun eğdirmez asla
yargıcın kendisi sanık vicdanında
devlet özgür insanın ham maddesi
zulmün hazinesidir sevgiyi cüzdanda sanmak
yumruklar(la) yediğimiz kuru ekmek
yurduma uzanmış ellerin karşısındayım
ölüm gülümsemesini kemiriyor
toprağa düşerken gençler
gladyatör edasında bedenleri anılarla süslü
savaş ayırıyor sevenleri
gözyaşı çocuk oyunlarından çıkarılsın
her tarafı felaket dünyanın, kan topluyor ölüm bayrağı
kısık çaresiz anaların sesi
