Gönlümün kahyasıyla çoktandır dertte başım,
Düğün evi gibiyim hiç bitmedi telaşım.
Eyüp sabrı arandı çocuksu bakışımda,
Kavak yelleri esen on sekizlik yaşımda.
İki dirhem çekirdek süslenirdim o zaman,
Düşlerime girerdi beyaz atlı kahraman.
Zaman tuttu yükünü, beni akışa saldı.
Hayat değirmeninde kırıklarım çoğaldı.
Kırık yürek bıraktı, saçıma kırık beyaz.
Ne zaman kırılır ki gönlümdeki bu ayaz?
Kıyıya vurmuş ruhum bir ümit bekler durur,
Yeşerecek sanırken ümit içimde kurur.
Bir daha küllerimden doğar mıyım bilmem ki?
Anka’nın kanadında ağar mıyım bilmem ki?
Ayrılığın gözleri pırıl pırıldı her dem,
Mecnun’du can yoldaşı, bir onunlaydı hemdem.
Gönlüm ki bekleyişi bir kendine yâr sandı,
Yalnızlığım benimle uğraşmaktan usandı.
Bu yüzden şiirlerim iki ters bir düz gibi
Çıkıyorum sandıkça buluverdim en dibi.
*
SÜNDÜS ARSLAN AKÇA
