KİRÂMEN

Yanımızdaki boş eve tuhaf biri taşındı. Gerçekten tuhaftı. Yüzüne bakınca ne erkeğe ne de kadına benziyordu. Gölgesi yoktu. Asla gereğinden fazla konuşmazdı. Geniş beyaz pantolon, düz yakalı uzun bir gömlek giyerdi.Bazen de aynı elbisenin siyahını giyerdi. Dışarı çıkarken siyah, evde ise beyaz kıyafetlerini tercih ederdi. Yemek yiyip su içtiğini hiç görmedim. Ben görmediğim gibi başkasının da gördüğünü sanmıyorum. Tüm bu hâllerini görünce aklıma ister istemez şu soru geliyordu: Hz. Meryem, İbrahim veya Lût’la konuşanlardan biri miydi Kirâmen? Bu arada, yeni komşumuzun adıydı Kirâmen.

Mahallede karşılaştığımızda selam verir, genellikle konuşmazdı. Konuştuğunda ise yalnızca hâl hatır sorardı; bunun ötesine geçmezdi. İnsanlara yardım eder, onlara su ikram etmeyi çok severdi. Bir süre sonra mahalledeki herkes Kirâmen’i olduğu gibi kabul etmişti.

***

Mahallemiz, şehrin ücra köşelerinden birindeki gecekondu mahallelerinden biriydi. Evler tek katlıydı. Birçoğunun avlusunda bir iki çam ve dut ağacı, toprahanla camgüzeli çiçekleri bulunurdu. Sokaklar olabildiğince dardı. Kışın mahalle çamur deryasına dönerdi. Kirâmen’in bahçesinde de dutla çam ağacı vardı. Yazın ikindi vakitlerinde ağaçları sular, sonra bahçesinde uzun süre otururdu.

Sabahları mahallenin üzerine ince bir sis tabakası çökerdi. Çoğu insan erkenden işine giderdi. Okulla giden çocuklar da vardı. Gün aydınlanmaya başlayınca mahalle cıvıl cıvıl olurdu. Dört bin yandan kadın, çocuk demeden sesleri yükselirdi. Kirâmen de gün ağarınca evinden çıkar, akşama doğru geri dönerdi. Hep nereye gittiğini, ne iş yaptığını merak ederdim.

Bir gün merakıma yenilip onu takip etmeye karar verdim. Kirâmen evden çıkınca uzaktan peşine düştüm. Gün boyunca çöp konteynerlerinden plastik su şişeleri topladı, onları bir çuvala doldurdu. Günün sonunda şişeleri satıp marketten ekmek, domates ve su aldı. Sonra bunları önceden belirlediği bir eve bırakıp geri döndü.

Bir hafta boyunca onu takip ettim. Her gün yaptığı şey aynıydı: Şişeleri topluyor, satıyor, ardından da aldığı ekmek, domates ve suyu belirlediği evlere götürüyordu. Son gün ise aldıklarını bir eve teslim ettikten sonra çarşıya yöneldi. Bir süre yürüdükten sonra bir sahaf dükkânına girdi. Ben de peşi sıra içeri girdim. Erasmus’un Deliliğe Övgü kitabını aldı. Kaşlarım istemsizce havaya kalktı. Dudaklarım aralandı ama tek kelime ağzımdan çıkmadı.

Deliliğe Övgü’yü okumuştum. Kitabın her sayfasında insanı kendi aklıyla baş başa bırakan tuhaf bir olay vardı. Kirâmen’in onu seçmesi kafamı biraz daha da karıştırmıştı.

O günden sonra Kirâmen’in sürekli kitap okuduğunu fark ettim. Erasmus’tan sonra, elinde Virginia Woolf, Cervantes, Dante ve Dostoyevski’nin kitaplarını gördüm. Karamazov Kardeşler’i okuduğunu gördüğümde ise benim için hayalle gerçek birbirine karışmış gibiydi.

Düşünüyordum. Hem de durmaksızın. Kimdi bu Kirâmen? İnsan desen tam anlamıyla insana benzemiyordu. Melek desem mahallemizde ne işi vardı? Bir türlü işin içinden çıkamıyordum.

Bir gün onunla konuşmaya karar verdim. Sonra bu kararımdan vazgeçtim. Kirâmen’in benimle konuşacağını sanmıyordum. Çünkü hiç kimseyle herhangi bir konuda konuştuğu yoktu. Ya evinin bahçesindeki ağaçları ve çiçekleri suluyor, ardından oturup kitap okuyordu ya da şehrin merkezinde şişe toplayarak insanlara yardım ediyordu. Bunun dışında yaptığı bir işe hiç rastlamamıştım.

Sürekli aynı soruya dönüyordum.

Kimdi bu Kirâmen?

Görevi süresi dolmuş bir melek olabilir miydi?

Ya da cezalandırılmış biri…

Eve girdim. “Göçmüş Kediler Bahçesi” adlı okuduğum kitabımı aldım. Çıktım. Bahçedeki taş sekiye oturup okumaya koyuldum. Sokaktan tek tük insanlar geçiyordu. Rüzgâr, dut ağacının yapraklarını uğuldatıyordu. Güneş kızıllaşmış, batmak için arkasında yürüyen, aksayan, körleşen gölgeler bırakıyordu. Karıncalar ise kolonilerine dönüyordu.

Sekiden kalktım sokak kapısına doğru yürüdüm. Dışarı çıktım. Birikmiş bir sürü ayak izlerine baktım. İçlerinden birinin diğerlerinden çok daha büyük olduğunu fark ettim. Demek ki bugün mahallenin meczubu İbram da buradan geçmişti.

Kapıdan içeriye girerken komşumuzun bahçesine göz attım. Kimse görünmüyordu. Ev günlerdir sessizdi. Neden anlamadım. Kirâmen günlerdir görünmüyordu. Toprahanın kokusu yüzümü gölgeleyerek geçip gitti.

Gece uyuyamadım. Gözlerim açık rüya görüyordum sanki. Dışardan köpek havlamaları, sarhoş nidaları ve rüzgârın uğultusu geliyordu. Sabaha doğru serçelerin şakıma seslerini duydum. Peş peşe kısa ötüşler yapıyorlardı.

Odamdan çıkıp banyoya gittim. Ellerimi, yüzümü yıkadım. Salona gelip oturduğumda annem, Kirâmen’in mahalleden taşındığını söyledi.

Hemen dışarı çıktım.

Sokağa uzun bir süre baktım.

Geride kalmış ayak izlerine…

*

– ABDULKADİR TAŞ

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir