– ÖMÜR BALCI
*
hayatın hoyrat hengâmesine, ritmine
koşar adım sorgusuz uyanlar
bilmez sessizliğin lirik sesini
cana can katan o derin dingin
sonsuzluğa kanatlı mahur bestesini
keder sanır, son sanır sazlıktan ayrılığı
ne gaflet, günübirlik muhabbeti sevda sanış
buluta meyyal, hiçliğe râm
rüzgârda semahta selvi ki ömrüm
sükünlu gölgesinde erimekteyim
bir vefâ ziyaretinden gamlı
kuru gül kalmış üzerimde
gönlün gözünden akan nemle
açmakta gecikmiş tomurcuklar sulanmış
