ÖZ BOZUK

*RAMAZAN DEMİRTAŞ

 *

Kelepçe vurulur sivri dillere.

Diyen üzgün, duyan süzgün, söz bozuk.

Mızrap yasaklanmış çalan ellere;

Aşık üzgün, ozan süzgün, saz bozuk.

*

Mazlum olan zalimleri kucaklar,

Kafaları üşütüyor sıcaklar,

Tütmez oldu ateş düşen ocaklar;

Işık üzgün, duman süzgün, köz bozuk.

*

Hasretliğe seviniyor, gülüyor.

Akan ateş yanakları suluyor.

Aşk uman kendini çölde buluyor;

Maşuk üzgün, yaren süzgün, göz bozuk.

*

Ağaç gür de gölge yere düşmüyor,

Cerrah çok da çıbanları deşmiyor.

Kaynar yemek sertleşiyor, pişmiyor.

Kaşık üzgün, kazan süzgün, öz bozuk.

*

Hayvanların hakları var kanunda,

Bebek bilge, baba cahil yanında.

Yerde durmaz hareket var kanında,

Beşik üzgün, yatan süzgün, bez bozuk.

*

İşsiz kaldı okuyanlar, yazanlar.

Muslih oldu ortalığı bozanlar,

Alim oldu fenne kuyu kazanlar;

Başlık üzgün, yazan süzgün, tez bozuk.

*

Kör pınarlar çağlar olup taşıyor,

Oturanlar yüce dağlar aşıyor,

Yürüyenler yorgun düşüp şaşıyor;

Ayak üzgün, taban süzgün, diz bozuk.

*

Dede Korkut tanımıyor Boğaçlar,

Katran olmuş eski beyaz tokaçlar,

Kış gelince yeşeriyor ağaçlar;

Kuşluk üzgün, hazan süzgün, yaz bozuk.

*

Bedenleri giydirerek soyarlar,

Yalanları teraziye koyarlar,

Gör GARİBAN kızıl oldu hıyarlar!

Cacık üzgün, ayran süzgün, tuz bozuk.

admin