–
rüzgâr üşürken kaldırımlarda,
bir sessizlik çöker şehrin yüzüne.
yarım kalmış cümleler donar,
aşkın nefesi bile düşmez gözüne.
–
kışın saçlarına kar değmiş gibi
solgun bir hatıradır kalpte kalan.
bir gülüşün buğusu uçup gider,
ısınmaz ne eller, ne de yalan.
–
pencerelerde buğulu bir hüzün,
iki yürek arasında uzak bir yol.
bir zamanlar ateşti gözlerimiz,
şimdi küle dönmüş, sönmüş bir kor.
–
belki de mevsim değil soğuk olan,
belki de içimiz kardır aslında.
dokunamaz kimse kimseye artık,
aşk donar en ufak kırgınlığında.
–
ve sabaha karşı ince bir kar,
örter ayrılık izlerini usulca.
kış bitince çiçek açar dünya
ama bazı aşklar kalır hep buzda.
*
