
Ben bir kadın sevdim; ruhu fırtınalı denizlerden kaçıp kendi içine çekilmiş bir liman gibi sessiz, kimseye güvenemeyen, iç dünyası güz yaprakları kadar kederli bir kadın… Sözleri zifiri bir gecede parıldayan fener gibi ışık verirdi bana. Eşsizdi anlattıkları, her cümlesi zihnimde canlanan birer tabloya dönüşürdü. Yüzü karanlığı yaran bir dolunay gibi parlar, muhabbetle bakan gözleri bir pusula gibi yol gösterirdi bana. Yüreğimin derinliklerine dokunurdu. Rüzgârda titreyen narin bir gelincik çiçeği gibiydi. İncindi mi canı bir cam misali kırılırdı ama yine de o çatlakları gizler, belli etmezdi. Karanlıklar içinde dolanan ruhunu, ipekten bir tebessüm örtüsüyle kapatırdı. Yaşadıklarını sır gibi saklar, tüm üzüntülerini içine akıtır, hissettiği bütün duyguları kırık bir kilit arkasına hapsederdi. Susmayı kanayan yaraya basılan bir tülbent sanırdı ama hayat ona hiç adaletli davranmazdı. Ürkek bir kuş gibi narin duruşuyla güçlü görünmeye çalışsa da sükûtu bir yük gibi taşıdıkça direnci eriyip gidiyordu. Bir zamanlar yüreğe dokunan hikâyeler yazardı. Bütün yaşadıklarını kaleme alır, gözlerinden akan yaşlar, kâğıda dökülen hazin birer nota olurdu sanki.
Çevresindekiler onu yüzünden eksik etmediği bir tebessümle hatırlasa da içindeki mahzen çok başkaydı. Kalbi bir bahar bahçesi olan bu kadın, zamanın acımasız çarkları arasında kalemini susturdu. Sanki dünyaya küsmüştü. Sevgiyle bakan gözleri, yüreğe dokunan sözleri bir anda kuruyan bir pınar gibi yok olmuştu. Olan biten her şeye boyun eğiyor, yuvasına bir kale gibi sahip çıkmaya çalışıyordu. Zaman aleyhine akan bir nehir gibiydi. İçini dökmek için arayışa giriyor, boğazına bir taş gibi düğümlenen ne varsa yazmak istese de cesareti bir mum gibi sönüyordu. Buğulu gözleri fırtınayı sezse de eli kaleme varmıyor; yüreğine ektiği tohumlar çatlamış toprakta filiz vermiyordu. Oysa ne emeklerle çıkmıştı bu yokuşları.
“Benliğimi bir sis gibi yitirmekle elime ne geçiyor? Ne kazanıyorum? Toprağa düştüğüm vakit fidan gibi yeniden doğmayı bilmem gerekmez mi? Yeniden başlamak da yeni bir şafaktır.” dedi içinden. Her gün bir satır yazdı, bir derviş sabrıyla gece gündüz çabaladı. Eşine olan sevgisi ulu bir çınar gibiydi. Ailesine duyduğu vefa ve evlatlarına verdiği ilgi sınırsız bir gökyüzüydü. Ona duyduğum sevgi bir mabet kadar kutsaldı benim için. Çünkü onun çırpınışlarında kendimi yıllar önceki unutulmuş bir gölge gibi bulmuştum.
Bir ah çektim… O günler artık birer hayal olmuştu. Sadece ruhumda derin bir iz bırakmıştı. Şimdi sevgi beslediğim kadına kendi tecrübelerimden pay biçerek konuşmaya karar verdim:
“Hayat boş bir tuvalden ibarettir, üzerini hangi renklerle boyayacağımıza biz karar veririz. Bazen incilerle döşer, umut dolu bir mutluluk mührü vururuz; kimi zaman ise hüzün dolu bir mürekkeple çizeriz. Seçtiğimiz her şey bizim elimizde. Sen hangi rengi seçerdin?” dedim, en çok başkalarını düşünüp sevgiyle bakan o kadına.
Dikkatlice dinledi beni. Beden dili kapalı bir kitap gibi olsa da içindekiler okunuyordu; hayli kaygılıydı, cesareti kalmamıştı. Hayat, onu bir hamur gibi yorgunluklarla yoğurmuştu. Derin düşüncelere dalmış ruhu kederli bir sonbahar. Hâlinden şekvacı değildi. Aksine bir derviş gibi şükrediyordu.
“Söyle bana, hangi iklimdesin? Yüreğine dökülen gazeller gezinirken, ruhunun semalarında esen yel seni bir yaprak gibi yerden yere savururken niçin artık kendinde değilsin? Bırak artık başkalarını; önceliğin kendin olmalı. Her şeye göz yumup ‘Aman kimse üzülmesin!’ diye sustukça kendi yangınına odun taşıyorsun. İçinde kopan fırtınaların o narin kalbini bir kaleyi yıkar gibi darmadağın ettiğini görmüyor musun?”
Bakışları bu defa hırçın denizin dalgaları gibi ses veriyordu bana; belki de kıyıya ulaştıracak güvenli bir liman bekliyordu. Beni dinlerken derin bir kuyu gibi susuyor, kendiyle yüzleşiyordu. Yaşamındaki bütün sorumluluk bir dağ gibi üzerindeydi. Sabırla bu karanlık gecelerin nihayete ermesini bekliyor ve Allah’tan mükafatını umuyordu. Yüzüne ılık bir tebessüm kondursa da içindeki fırtına çok başkaydı. Şöyle geriye dönüp bakıyorum da; kim böyle bir yükün altında ezilmeden, isyan bayraklarını çekmeden durabilirdi? Belki de sarsılmaz inancı, onu fırtınada yıkılmayan bir meşe gibi ayakta tutuyordu…
Kalbimize dokunan, ruhumuzda bir rüzgâr gibi gezinip iz bırakan çok nadir insanlar vardır. Çoğu zaman onların duruşunu rehber alır, yüreğimize nakış nakış işleriz. Ardından Allah’ın verdiği her nimete şükreder, yolumuzu kayalıklar kadar sağlam temeller üzerine kurarız. Sevdiğim kadın çok şey yaşamıştı ama denizin o berrak ve sakin suyu gibi güzel günlerin kıyıya vurmasını sabırla bekleyip dua etmeyi tercih ederdi. Böyle altın yürekli bir insana her zaman rastlanmazdı. Her düştüğünde küllerinden doğmak için elinden geleni yapan, kalbi sevgiyle bütünleşmiş ipekten bir kadın… Sevginin var olduğu bir dünyada nefes almak bambaşkadır. Belki çok sarp yollardan geçti ama sevmekten asla vazgeçmedi. Öyle ya; sevmenin ve sevilmenin değeri paha biçilemez bir hazineydi.
*
SENA ALBOĞA

Günden güne kaleminin geliştiğini ve nice başarılara imza attığını görmek mutluluk verici. Gurur duyuyorum seninle. Rabbim daha nice böylesi güzel yazılar kaleme almanı ve nice gönüllere dokunmanı nasip etsin. Muvaffakiyetler diliyorum sevgili yazarım. Selam sevgiler.
Çok güzel bir yorum çok teşekkür ederim umarım her okura yararlı bir yazı olmuştur. Bir kişinin bile gönlüne dokunabildiysek ne mutlu bize