SUNUŞ

Nice şair ve yazar vardır ki bireysel acıyla filizlenmiş duygulanmalar neticesinde yazılanları başyapıt bilir. Hatta sanatın zirvesi… Kimisi de yazmayı bireysel varoluşun en etkili aparatı sanır. Başkalarına benzemediğinin kanıtıdır art arda çıkardığı kitaplar. Her ikisi de algı yanılmasından başka bir şey olmasa gerek. Çünkü hakiki yapıtlar toplumsal varoluşla alevlenen ve toplumsalı kucaklayanlardır. Bireysel çileyle toplumsal vicdana ulaşmak maalesef her kaleme nasip olmuyor.    

Yazmayı dert edinenler hep düşünmüştür: Yazar kendi içsel cehenneminin bekçisi mi kalmalı, yoksa o cehennemin kapılarını kırıp sokağın tozuna, tarihin akışına mı karışmalı? Estetik üretim serüveninde bireysel varoluşun enerjisi başlangıçta belki kaçınılmaz birer hammadde sunar yazan için. Ancak şairliğin ve yazarlığın hakiki değerini bulduğu an, kalemin ucunun bireysel bir çığlıktan çıkıp toplumsal vicdana dönüştüğü andır. Necatigilce söylemek gerekirse “gurbet”, “hasret” ve “hikmet burcu” meselesi…

​ “Yazmak bana iyi geliyor, yazınca rahatlıyorum.” bakışı amacından sapmış bir sanat anlayışı değil midir? Çağın en büyük yanılsamalarından biri de yazma eyleminin yalnız otobiyografik bir iyileşme aracı olarak görülmesi. Bu noktada saplantıların oluşması. Hem de tekdüze bir saplantı… Yalnızca bireysel aşkları, hayal kırıklıklarını ve varoluşsal bunalımları yineleyen ve bir aşamadan sonra kendini tekrarlayan müflis kalemin tekdüze saplantısı…

​Şairin ya da yazarın yaşadığı acı, duyduğu yabancılaşma ya da yalnızlık iklimi toplumsal bir karşılık bulmuyorsa dar coğrafyada kalmaya mahkumdur. Bireysel varoluş ırmağı, hakiki anlamını ancak daha geniş bir insanlık okyanusuna döküldüğünde kazanır.

​​Şairliğin ve yazarlığın toplumsal varoluşa adanması, sanatı propaganda aracına indirgemek anlamına gelmemeli. Estetikten taviz vererek sanatı didaktik bir manifestoya hapsetmeye asla …

Yenilenmek için okumak, istikrarlı adanış için ilkeli duruş kaçınılmazdır sanatçı için.  Toplumun dertleriyle hemhâl olmadan, özellikle çağın vicdanı ve tanığı olarak geleceği inşa etme hedefi güdülmeden nitelikli eserler ortaya çıkarmak hayaldir. Nitelikli yazmanın köşelerini bir bir dönmüş kalem, tarihsel ayıklık içindedir. Dilin estetik bir direniş olduğunun farkına varmıştır. Çağ suçlarının ortağı olmadığının bilincindedir. Kalemin toplumsal vicdana evrilmesi onu kendi içinde ulvî hakikate ulaştırmıştır.

​​Yazar veya şair kendi varlığını aşıp halkın, çağın ve insanlığın ortak kaderine omuz verdiğinde bireysel varoluşun avukatı olmaktan çıkar. Şairliği ve yazarlığı; tanınırlığın, ünlü olmanın araçlarından biri olmadığını fehmeder.  Eserleri, tarihin akışına yön veren değer fenerine dönüşür. Değer feneri ise geleceğin inşasındaki kavşakta ışıklar saçar.

Bu sayımızda şiirleri, denemeleri, edisyon kitapları ve yayın yönetmenliği ile iman ırmağını  derdi bilmiş sekizinci güzel adam Duran Boz’la (Ömer Erinç) bir söyleşimiz var.  Yeni sayılarda buluşmak dileğiyle…

*

YARPUZ EDEBİYAT DERGİSİ

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir