*HÜLYA KÖKSAL
*
Teninde hanımeli kokulu yaz
çağrısız sılasından haber bekler
Kimsesizliğe batar güneş
yerleşik acılar
göçebe sevinçler yurdunda
Bir sevda solarken
diğerinin açma korkusu bulaşır
öncesizliğine ve sonrasızlığına
Kuru yaşamlara
can suyu veren umuttur ki
akmaz ne zamandır toprağına
Teninde hanımeli kokulu yazın
kentin karmaşasında
yitip gider kokusu
Ay yüzünü sularda yıkarken
çağrısız sılasından haber bekler
