– HIZIR İRFAN ÖNDER
*
gür bir ormanda
yalnız bir ağacım
içimi dert kemirir
haberi yok kimsenin
ya seherde kanayan bir güldür ölüm
yahut beti benzi atmış bir yaprak
kim bilir belki de yavaş yavaş eriyen gündür
ne vakit gülmek istesem
ucundan tutunsam hayata
aklıma hep ölüm düşer
belli ki bana göre değil yaşama