*HÜLYA KÖKSAL
*
Kıpırtısız günde yaz
kıpırtısız yürek
alıp başını gitme isteği ufkun ötesine.
Bilenenlerin yükünden
karmaşasından kurtularak
yalnızlığı çoğaltan
çoğullaştıran sessizlik
bitimsiz
sürekli kendini yineleyen
eylemsizliğin ölümcül boşluğunda
hüznü emzirirken.
Mavinin gittikçe uzaklaştığı
yeşilin sarının içinde eridiği
bahar ertesi güz öncesi zaman
avuçlarına koyuyor ıssız bir sıcaklığı
dokunaklı iç çekişleriyle
çekingen çekinik
kendini okumadan
kendini okumasını bekliyor yaşamdan.
