Gördüğü düşleri hay(ı)ra yorar,
Sorsak “gurban” derdi analarımız.
Çalı çırpı ile kazanı kurar,
Et pişse “dert” yerdi analarımız.
–
Yüklendi sayısız acılar gördü,
Doğurdu kaç sene sütünü verdi,
Zorlarda yılmadı göğsünü gerdi,
Kale gibi durdu analarımız.
–
Buğdayı kalıçlar, yoncayı biçer,
Pınarın gözünden terini içer,
Evladı içinse canından geçer,
Tüm ömrünü verdi analarımız.
–
Ne tarafa baksam buruk bir anı,
Anam dediğimde kaplar her yanı,
Üzsek de, kırsak da cananı canı
Bizim ile derdi analarımız.
–
Hakkı ödeşilmez kölesi olsak,
Gönül eri idik gönlünü alsak,
Hararet bastırsa, çöllerde kalsak
Yüce dağda kardı analarımız.
–
Sıdk ile bağlıydı daim erine,
Ayağı cennetli insen derine,
Üşümeyin diye odun yerine
Ateşlere girdi analarımız.
–
Gözyaşını katık etti aşına,
Gelecek gadayı aldı başına,
Sinesini açtı bastı döşüne,
Döşek diye serdi analarımız.
–
Ocağı harlarken kaldı dumanda,
Gemisi yoktu ki batsın ummanda,
Ardında durarak en zor zamanda
Candan öte sardı analarımız.
–
Bakıp duruşundan ilham aldığın,
Gönül hanesinde sonsuz kaldığın,
Sırtını dönersen emin olduğun
Yardan öte yardı analarımız.
–
Kalender geriye hayali kaldı,
Anayı hor gördü evlat alçaldı,
İt baktı anayı bakıma saldı,
Hep dar günde vardı analarımız.
*
HAŞİM KALENDER