MANŞET

kâh kehkeşan kâh mahtır bir münevver lahza bütünlük nâzende inayetini falezlerime çarptırma   nâzende börklü başımı mesih’ten ayır sen çalap değilsin ki karşı kıyıda

– Sen; yıldızların omzuna değdiği çeribaşı, Ben; ruhuna Fâtiha okuduğu mezar taşı. Yükseltilecek diye bir ruhsuz, bir müptezel baş; Benim ayaklar altında çiğnenen o

gözlerim asılı kaldı kirpiklerinde yüreğime işledim ilmik ilmik serden geçtim sır vermedim ezberleyip hece hece adını anlamlar çoğalttım kendime   gözlerime yıldız düşürdün geceden

* Zemheriden kalma bir rüzgâr esti Bir lahza umudu astı bu gece Az geldi suyuna kırıldı testi Haykırdı kalemden kustu bu gece * Kaldırımlar

bir anne gördüm filistin sokaklarında, yüreğinde yavrusunun mezarı, avuçlarında bir tutam saç. bir anne geçti gazze caddelerinden, düşlerinde cennet, yüzünde katliam izleri. bir anne

Yaz kızım; – Hâkimi savcıyı aşk davasına Karıştırmaya yer olmadığına Tarafları sokup cenk havasına Vuruşturmaya yer olmadığına – Ne kadar küsse de seven sevene

Kibirlenme insanoğlu var’ına, Onlar ötelerde yükün olacak. Boşa hesapları yapma yarına, Ölüm umduğundan yakın olacak. * Gençlik, geçicidir kısa aralık. Daim değil, dönemlik ve

dünya sağır oya iğnesi ile işlenmiş çocuk ağlamasıdır sabah ezanında uyanmış anne hıçkırığı yasemin çiçekleri ile bezenmiş sevgili bitmek bilmeyen nefes unutulmuş metro istasyonundaki