MANŞET

gül benizli bir gün terk edince güzelliğini şehrin damlarını usulca okşayarak, geceye çalmışlar düşlerini habersizce. asıp gecenin bağrına çığlını uykusuz kalmışsın. kanatların yorgun, ağır

masum değiliz hiçbirimiz bu karanlıklar kan kusan vahşi ağızlar   katlin pususunu kuran dili tutuk bu zaman   rahmetten vakitsiz kesilmiş asuman   ey

– Dilden dişten kesip tuttuğun mallar, Ziyan olur bir gün unutma bunu. Ömrünü yoluna serdiğin kullar, Düşman olur bir gün unutma bunu. – Arkası

zamanın bekçisi değilim isteyen istediğini yapar! yalnız hesap günü lanetimden korkun!   acılarım büyüyor, çoğalıyor kalbimde yer kalmadı artık bıktım dünyanın ayıbını örtmekten!..  

hayallerim jiletin kenarına çizildi cevapsız çığlıklarda görüyor musun yalnızlık duvarlar arasında dans etti görüyor musun kimsenin saramayacağı yaralarla bir köşeye düşmüşüm burası karanlık karanlık

bir dağ yumrusunca içimde taht kuran sevda hangi yurttan geldin can evime oturdun gelişinle başladı can özümde bir kavga umarsız bir aşkın önsözü ayrılığın

Diyeni herkes duyar, demeden duyan gerek. Aşığa bâtın yeter, zahide ayan gerek. Avamın meclisinde susmak olsa da edep Susarak anlatana meclisi âyan gerek. Kelimeler