Modern dünya insanlara iki seçenek sunuyor: Ya ruhunuzu soyun ya da bedeninizi diyor. Ruhu olmayanlar denizlere koşuyorlar. Bir ganimet bulmak istercesine. Buldukları ruhsuzluk ganimeti.
MANŞET
KAYNARCA/ SIZI
Sana şiir yazmıştım o gün güleçti yüzün Saçların dalgalıydı, tavrında binbir eda Şimdi nedir göğsüne sarmalanan bu hüzün Şu boğulmuş sesinde titreyen aksiseda *
BEĞENMEDİN BİZİ RABB’İM
ansızın yakalandık bir gece vakti şaşkınca uyandık depremlerle sarsıldık son demiydi sanki ömrün hayatın korktuk titredik “eşhedü” ye sarıldık oysa mü’minlerdik, ne kadar emindik!
BİLEMEZDİ
Kırağı bilemezdi Sığındığı merhametli avuçların ölümü olduğunu İzlediği dağların eteklerine varamadan Soluğunu duyamadan Çanağına doyamadan toprağın Bir hiç olduğunu Bilemezdi -toplanan- beyaz örtünün yere
SESSİZ OLUN LÜTFEN
Solmadı kurudu gülüm be anne! Canımdan can gitti eriyorum ben. Ölüm de güzeldi ölüm de anne! Bir canı bin defa veriyorum ben. * Eh
KAR/DELEN
Bebek ağlamayı öğreniyor yalnızca. Çocuk, ip atlıyor evinde. Genç, sonsuzluk uykusunda, urganla bağlıyor hayallerini. Kardelen ölüyor. Rüzgar savuruyor kardeleni. Karlı dağlarda taç yaprakları uçuşuyor.
10.GÜN
On (6) Şubat, Kahramanmaraş “Anne ne kokuyo?” Cevap vermedi kadın. Kadın sıska, kadın zayıf. Her hali tedirgin. Adamın yüzüne baktı. Adam uzun, iri
DERİN DEPREM
“Bırak şaka yapmayı, hiç sırası değil. Çok uykum var.” dedi Ali kardeşi Murat’a. “Hem sen niye hâlâ uyumadın, okulun yok mu yarın?” diye sordu
TURNALAR GELSİN
haydi yine ‘gülizar’ edelim o haber gelmesin turnalar gelsin maraş’tan yüreğimizi örtelim üstüne “kanadı ıslanmasın yağmurdan yaştan” asi’ye gül damıtalım döndürsün kırlangıçları hatay’a yayılsın
Keskin Bıçak
hanidir bir çocuk giriyor kedi uykusu rüyalarıma bıçakla kesiyor kiraz mevsimini zamane değirmeni ipi kopuk uçurtmaların boş kalınca salıncaklar çığlıkların sesi kısık vicdanın kör
