ŞİİR

toprak salladı beni dağlar üstüme geldi düştü zavallı gölgem keskin yalnızlıklara hayat memat savruluş hep küme küme geldi bir bir eğildi başlar suskun yalnızlıklara

susmaya gittim günün birinde tuttum toprağı fark yarattım ellerimle nasıl da muhteşem bir şey dilde çıkan nasır yüzüme bir seğirme gelir ne gelirse insanın

* Kimi kimden sorsak bilemez olduk, Rahman olan Mevla’m kulların zorda! Yaşlıdan bebekten bir haber kaldık, Rahim olan Rabb’im Afşin hâk oldu; Kerim sensin

Modern dünya insanlara iki seçenek sunuyor: Ya ruhunuzu soyun ya da bedeninizi diyor. Ruhu olmayanlar denizlere koşuyorlar. Bir ganimet bulmak istercesine. Buldukları ruhsuzluk ganimeti.

ansızın yakalandık bir gece vakti şaşkınca uyandık depremlerle sarsıldık son demiydi sanki ömrün hayatın korktuk titredik “eşhedü” ye sarıldık oysa mü’minlerdik, ne kadar emindik! 

Kırağı bilemezdi Sığındığı merhametli avuçların ölümü olduğunu İzlediği dağların eteklerine varamadan Soluğunu duyamadan Çanağına doyamadan toprağın Bir hiç olduğunu Bilemezdi -toplanan- beyaz örtünün yere

Solmadı kurudu gülüm be anne! Canımdan can gitti eriyorum ben.  Ölüm de güzeldi ölüm de anne! Bir canı bin defa veriyorum ben. * Eh

hanidir bir çocuk giriyor kedi uykusu rüyalarıma bıçakla kesiyor kiraz mevsimini zamane değirmeni ipi kopuk uçurtmaların boş kalınca salıncaklar çığlıkların sesi kısık vicdanın kör