çağı bir çöl kumaşı gibi giyindim
giyinme dökülür dedim içime:
üzerinde çıkmaz tozu kalır
sanma ki bu serap benim/büyülü ve senin
çağ bir kum topacıdır bilirim
her gün
üzerime dağılır kalır
ah
kul gibi yürümeliyim vakte diyorum
yoksa
günah hörgücü sırtımda kalır
canı çivilemeliyim kalbe
rüzgar içmiş denizle yürümeliyim
yatağını öpmeliyim ırmağın
aşkı çıkınlamalıyım sımsıkı
sanrıyı sıyırmalıyım üzerimden
ruhu tenime sıvamalıyım
yükümü çözmeliyim artık içimdeki hicrete.
*
YASİN MORTAŞ
