kanatırken dikenin ağzımı
gülümseyen gözlerinse alaycı
biliyorum ömür boyu sürmez baharım
şüphesiz tadacağım hazanı
susmuyor telefonlar
çalıyor art arda
gerisin geriye akıyor kum taneleri
çıkıyorum böylece zamanda yolculuğa
bir köşede beliriverir onun bunun un ufak hatırası
düğümlenir boğazım
kurur dilim damağım
sarkıtmışlar beni soru işaretinin çengelinden aşağı
acaba kimde tattım ben
beni bozguna uğratan sevdayı
belli ki sorgum uzun sürecek cevabımsa sır
bir ünlem gibi havada patladı el bombası
kim bilir kaç ölünün toplamıydım ben
*
ÖZLEM ÖZTÜRK
