bir ayrılığın döşünde bırakıp git saçlarını
dağınık kelimelerin yası başlasın
yıkılınca hüzünden evi şairlerin
güz avutan bakışlarıyla
öylesine sus/kun
nehirler gibi b /aksın sayfalara
bazı mısralar uyanır erkenden
ayaklandırır toprağın öfkesini
kalbini alt üst edip
harf harf yontar kelimelerini ve sözlerini
kötülüğün boğazına dizilir
vedalar ansızın yoklayınca
şairin dilini
ayrılıklar
yüreğinden taşan bir sele döner
dağıtır üstüne
sinen yorgunluğu
mevsim
şiiri de susturan bir ince yele döner
güz avutan bahçeler vurgun yer birer birer
yaprağın telaşı rüzgarın kollarında diner
*
AKİF DUT
