ÖLÇÜ
Annem ölçmezdi. Avucuna alır, yemeğe dökerdi. “Yeter kadar,” derdi. Ben hâlâ bilmiyorum “yeter kadar” ne kadar? Bugün yemek yaptım, ölçtüm üstelik. Yine tuzsuz çıktı.
ZAMAN
Uzun bir aradan sonra eski mahallemden geçtim. Eski evimizin boyaları dökülmüş. Kapı numarası değişmiş. Bahçedeki erik ağacı büyümüş. Dalları bahçe duvarını aşmış.
“Bir ben mi aynı kaldım değişmeyen,”diye düşündüm. Durup bir daha düşündüm. Aslında ben de değişmiştim. Sadece fark eden olmamıştı.
ZİYÂRET
Bakkaldan her zamanki sakızdan istedim. Pürüzsüz bir el uzattı sakızı. Parasını öderken fark ettim. Elim, sakızı aldığım çocuğun eli değildi. Çocukluğum, geçmişin sokaklarında kalmıştı. Ben ise yalnızca bir ziyaretçiydim.
SÜKUT
Kalbimi susturmayı öğrendiğimde herkes güçlü olduğumu sandı. Oysaki içimde yankılanan seslerin duyulmaması için kendimi yalanlıyordum. Ne ağır yükmüş içimin hapsindekileri anlatacak kelimeler bulamamak.
YALAN
Her sabah uyandığım gibi uyandım. Odanın içi ben de dahil her şey yerli yerindeydi. Düzenli ve görünür olmak “İyiyim!” yalanıydı. Bu sabah da ara mevsimler misali ortalık yerde sıkışıp kalan iyiye yabancı bir yalancıydım.
ÖMÜR
Gökyüzü kaybolmuştu. Bulutlar vardı. Görünmüyorlardı ama ağırlıkları hissediliyordu. Yağmur yağacak ya da yağmayacaktı. Ne fark ederdi ? Toprağa, damla damla döküleceğimizi çoktan öğrenmiştik…
YANMAK
Çayımı az önce içtim. Sıcaktı. Ağzımı yaktı, yine de içtim. Ateşi biliyordum. Yanmak, hiç değilse bir şeyler hissettiriyor, içimdeki boşluğa sınırlar çiziyordu. Yandığımda nerede bittiğimi bilebiliyordum.
MÜREKKEP
“Sen mi yazıyorsun?” dedi. Gözleri hayretten yoksundu, açık arıyordu. Yalnızca mürekkebi gördüğünün farkında da değildi. Cevabımın ucunu azıcık kıvırıp gülümsedim. Zihnimde sızlayan yıllarım parmak uçlarıma kadar uzandı.
DEVİR
Toprak eskileri yuttu, çiçekler adını bıraktı. Karanfiller, menekşeler, gelinmumları… Avucumda kalan tohum, ne geçmişi hatırladı ne de geleceğe umutla baktı. Sadece hareketsiz durdu.
ÖKSÜZ
Vicdan avına, kelimeleri geciktirerek ve eksilterek çıktım. Alttan almak zor bir şey değildi.
Dış sorunun hepsine çareydi hem. Ödün vermeyi ortak nokta bulmak için huy edindim. Aranan vicdanı bulamadığımdan geçmişteki yaraların intikamını şaşkınlıklarıma çatarak aldım. Dilimi kelepçelediğimden bu yana insan öksüzüyüm.
EKSİLİŞ
Mutfak masasının üzerindeki saate dakikalarca baktım. Çayımın son yudumu yine soğumuştu. Eskiden evi, hayatın bir ritmi olduğunu hatırlatan babamın öksürüğü doldururdu. Şimdiyse beni yavaş yavaş eksilten saatin tıkırtısı…
UZAK LİMAN
Kadın,her gün sahilde saatlerce oturuyordu. Denizi sevmesine rağmen hiç yüzmemişti. Belki de denizi seven insanların çoğu öyleydi. Uzaktan severlerdi.
GAMSIZ
Pencereden karşı apartmana bakıyordum. Üşüyen bir kadın, balkonunda kuşları ısıtıyordu. Üst kattan televizyon sesleri geliyor, yan daireden çatal kaşık sesleri… Sokakta köpek havlamaları… Bahçe duvarının hemen yanında gülüşen birkaç genç… Çehov’un bir hikâyesinde bahsettiği durumun kelimeleri gözlerimin önünde hizaya geçti: “İnsanlar yemek yiyor, çay içiyor ve o sırada dünya yakılıp yıkılıyor.”
*
AYFER YILDIZ
