– YAKUP DİKER
*
seni bir yerlere sakladım
seni bir yerlere kapattım ay ışığı
dünya karanlıktı biraz
kırlangıçlar ve çocuklar büyümemişti henüz
hani yolları dost edinmiştim
sen de oradaydın, sen hep oradaydın
gökyüzünde asılı yani
bir tek bana aitmişsin sanki
seni bir yerlere sakladım
seni çok yere, çok kere ay ışığı
bir kitabın arasına
bir taşın yarasına
bazen bir kuyuydu insanın kalbi
seni en dipsiz kuyuya
kaç kuyum varsa içindeki korkuya
seni bir yerlere sakladım
seni gözlerimdeki derinliğe ay ışığı
yeşil bir mevsimde açmış
bir bıçak yarasıydı yaşam
bir kemik soluğu bazı anlarda
seni savaşsız iklimler yurduna
