DUYGUSUZ EV ALETLERİ
Adam, mutfaktaki sandalyelerden birine oturmuştu. Tezgâhta konuşlanmış tost makinesiyle hararetli bir tartışma içindeydi.
”Sen beni asla anlamak istemiyorsun!” diye bağırdı. “Senin tek işin ekmeği ısıtmak, arasındaki peyniri biraz olsun eritmek. Dünyayı ele geçirmek değil!”
Tost makinesi, kırmızı bir ışıkla göz kırptı adama ve metalik bir sesle cevap verdi: “Klink! Dünya gezegeninde, karbonhidrat kontrolü sağlığın ilk adımıdır. Tostunu al, direncimi kırma.”
Adam çaresizce omuz silkti. Sandalyeden kalktı. Elini uzattı. Makinedeki o hafif kızarmış, mis kokulu tostu aldı. Hemen ardındaki masaya bıraktı.
”Pekâlâ,” diye fısıldadı, “Ama en azından kızarmış yumurta senin eserin değil, değil mi?”
Tost makinesi birkaç saniye duraksadı, ardından “Fişimi çek, canımı sıkma, daha fazla kızdırma beni!” diye köpürdü. Adam susmak zorunda kaldı. Sessizlik koridorunun uzunluğunu salondan mutfağa uzanan ütünün vızıltısı kısalttı. Fışsşsş!
BEKLENTİ
Genişçe bir sokağa girdi. Alnından sızan bir iki damla tere aldırmadan yürüdü. Sekiz on adım sonra durdu. Kâğıt yüklü çek çek arabasını çöpün yanına bıraktı. Biraz soluklanmak istedi. Az önce yüz metreye yakın bir yokuş çıkmıştı. Kaldırımdaki bordürün üzerine oturdu. Sokak köpeğinin biri çöp konteynırını kokluyordu. Yırtık ceketinin cebinden peçeteye sarılmış ve poşete konmuş bir avuç tavuk kemiği çıkardı. İki sokak ötedeki çöp konteynırından almıştı onları. Köpeğe temkinlice yaklaştı. Başını okşadı. Peçetenin katlarını açtı. Kemiği köpeğin önüne koydu. Köpek, adamın gözlerine baktı. Kemikleri kütürdete kütürdete yemeye başladı. Adam, kaldırımın kenarına tekrar otururken bir şeyler mırıldanıyordu. Ölüp gideceğiz ya köpek kardeş! Eğer dünyadaki gibi konuşuyor olursak … Diyeceğim ki Allah’a… Anamı ve babamı hiç görmediğim için adaletinden şüphe duymadım. Burnumu kemerli, boyumu bir elli altı yarattığın için sana darılmak aklımdan bile geçmedi. Göğsümün çıkıntılı, başımın yuvarlak ve iri, bacaklarımın cılız oluşunda hikmetler aradım. Beni çirkin yarattığın için umudumu da sana bağladım. İsyan etmek asla aklımdan geçmedi. Çirkinliğimin verdiği iticilikle beni seven olmadı ama nefsim için harama gözümü de açmadım. Ömrüm yokluk ve yoksulluk içinde geçti. Yine de rızkımı senden bekledim. Hırsızlık yapmadım. Alın terimle helalin peşinden koştum. Allah’ım beni nelere boğacaksın?
TANINMAYAN
Nöroloji polikliniğinin hemen önü… Herkes gibi onlar da sıra bekliyordu. Adam, on iki yaşındaki kızının sol elini sıkıca tutuyordu. Sıramatikte yeni bir isim belirdi: Sema Nur Aksungur. Baba, kızının tuttuğu elini hafifçe hareket ettirerek onun dikkatini çekmeye çalıştı. “Hadi kızım! Sıra bize geldi. İçeriye girelim.” dedi. Kızın bakışları bulanık, yüzü sapsarıydı. Babasının yüzüne baktı. Kaşlarından ağır olmayanı hafifçe kaldırdı. “Amca!” dedi. “Babam gelsin, içeriye öyle girelim.”
*
İLKER GÜLBAHAR
Çok güzel üç öykü tebrikler yüreğinize sağlık