MANŞET

İlki her baharın her çiçeği koklar kopmuş sancılar konar toprağa kuşlar gibi özgür bir yağmur diner Koru nefsini nefesini açarken küfür kokmasın akşamları hecelerin

Aslan AVŞARBEY * Bil ki bu yazdığım son şiir sana Artık tek kelime yazmayacağım Bir aşkı bitirmek koysa da cana Söz verdim kendimi üzmeyeceğim

Ben kendimi arıyorum Dağda mıyım taşta mıyım Talan ettim mevsimleri Baharda mı kışta mıyım * Söyleyin dostlarım bana Niye geldim ki cihana Kıyar mı

Bir fincan kahveye kırk yıl hatırı Yükleyen erdemin adıdır vefa Sevgiyle ıslanıp gelen fetiri Ortak bölüşmenin tadıdır vefa * Hısım akrabayı sevip saymaktır Komşunun

Bedir KILINÇ * Kelimeler münferit bir ‘aşk geceler yıldızla tahayyül saadet en tatlı ızdırap rüyalar inkişaf Gözyaşlarım mim mim adında saklı adın mühim mühim

Gözlerim doludur Yüreğim fırtınalı Ağlayası bir halim var Dindirme / sorma… Annemi toprağa verdim Toprak da gitti İnce bir çiçek gibi yaprağa tutundum Yaprak

Karlı dağlar başında elli, altmış bin asker Vatan, millet aşkıyla, imanla dolu kalpler. Uzaklardan gelerek cepheye gidiyorlar, Dillerinde tek bir söz, o da: Allah-u

Ali İhsan Kekeç * Alca morca rengin vermiş Yaradan Nisan yağmuruyla yur çiçekleri Gez dolaş kasveti kaldır aradan Gönül yarasına sür çiçekleri   Çiğ