ŞİİR

biter miydi sere serpe uğuldayan yalnızlığım   aşk bir devrin şanı olur muydu yutkunurken boğazımı serinleten yürüyüşündeki endamın   gözlerin kadar büyük değil miydi

ateşten sarkıtlar yok edebilir ikimizi yok olurken gökte yitirirken tüm ağırlığımı yere basarken   aklıyor, paklıyor bir bıçağın zaafı tüllere tutunmuş karanfilleri   sessiz

– rüzgâr üşürken kaldırımlarda, bir sessizlik çöker şehrin yüzüne. yarım kalmış cümleler donar, aşkın nefesi bile düşmez gözüne. – kışın saçlarına kar değmiş gibi

Hazân indi gönlüme, kayboldu sözde âhenk. Varlıkla yokluk aynı terazide oldu denk.   Yol içimde sınandı, yazıldı taşa sessiz. Ömrün macerasına her hatıra bir

kurşun yağıyor geceye bir duvar dibinde yağmur gibi ıslanıyor bedenlerimiz üç kişiyiz yıldız gibi açıyor kızıl gece ölüm rötarlı bir tren geldi gelecek bedene

* Gölge gibi peşimdeydin, Ben hiç sensiz kalmadım ki! Gece gündüz düşümdeydin, Ben hiç sensiz kalmadım ki! * Saatleri kuran sendin, Durduğumda duran sendin,

Bir sancının kucağındayız hepimiz Kartvizitimiz ne kadar fiyakalıysa mutluluk o kadar hazır Öyle zor öyle zor ki dersimiz Bizi kendi içimizden kazır – Kendi

– bütün mağlubiyetleri tadarak varacağız zafere şiirin sonundan başladım bu defa sana salih’in motivasyonu şehrin karanlığına ışık oldu hastane önünde zafer şarkılarıyla doktorlar dünya

Şu yalan dünyada bir gün sırra kadem basacağım, Yedi uyur mağarası gibi bir yer gerek bana. Derin uykulara dalıp üç yüz sana susacağım, Yedi