ŞİİR

dünya sağır oya iğnesi ile işlenmiş çocuk ağlamasıdır sabah ezanında uyanmış anne hıçkırığı yasemin çiçekleri ile bezenmiş sevgili bitmek bilmeyen nefes unutulmuş metro istasyonundaki

ben gönül yolcusu, özlemden muzdarip sen milyon yıldır kayıp tılsım sanki, ne acayip bir şair çıkmış, ateşi suya yar diye yazmış vuslat olsa sönecek

gözü dönmüş araf’ın toprak çağırır pusulası yaşam ayarlı tekneleri kaygısızca dönüp duran takvimler aynaların ekseninde ırgalanır ömürler günbegün azalır ışık kuyularına açılan mevsimler geceyi

havada matem var, içimde talan bu kaçıncı bayram, askıda kalan? akvam-ı beşer sağır mı, dilsiz mi? çürümüş vicdanlar, kutsar terörizmi. bu zulüm, bu şiddet

bahtiyar yokuşunda yürüdüm biraz eğriydi adımlarım doğuya seğirtirken düz adım  yönüm rüzgâr değmemiş pencerelerde  kapalı çarşıda hüzün sesine dokundum kalaylanmış bakır sesi de eğriydi