ŞİİR

– Seni ben en uzak diyarlardan sevdim İlmek ilmek gönül bağını sol yanıma işledim Mevsimler değişir yer ve gök devinir Yalnız hasretim değişmez Gurbet

adiyat atları kapımda baskında gönül kalem bozgundayım kanadı kırık kuşun teslimiyeti yüzümde dem teşrin, güz sancısı kapımda yazın soyka günleri üstümde buz tutuyor saçaklarım

– Nereye çıkarır beni bu yollar, Aklıma sözümün geçmediği an? Bir kaçış kendimden kendime kadar? Feleğin önüne katıp savuran Gönlüm bile bana olmuş sitemkâr.

Dinle beni ey âdem, tanı beni yakından. Düşürmüşüm karayı, gözlerimin akından. Ellerimle okudum, yüreğimle görmüşüm. Açık iken kalp gözüm, söyle nasıl körmüşüm? Sanma ki

her mayıs açar bülbül olmadığı zamanlar gül ve ekşir asmalarda gamdan koruklar yaz geceleri büyümez bu bahçede bülbülün kanı gülü boyamadığı zamanlar   açar

* bir tren düdüğü çalıyor şimdi uzaklarda bir yerde. benim içimden de dumanlar kalkıyor ne olduğunu bilmediğim eski bir sandıktan çıkmış gibi karanfil kokulu

* göçülür konulurdu oba oba konulur göçülürdü evler içinden eller içinden kaderden ve kederden kırlardan karlı dağlardan yârdan, nârdan, yöreden, töreden kendinden göçülürdü gidenler

isa’yı ben öldürdüm, sizin suçunuz değil; size yutturan benim tarih denen zokayı. doğrudan muhalefet ettim bozuk düzene, mefisto’ya benzettim suyu kesen sakayı. – bir

kâh kehkeşan kâh mahtır bir münevver lahza bütünlük nâzende inayetini falezlerime çarptırma   nâzende börklü başımı mesih’ten ayır sen çalap değilsin ki karşı kıyıda

– Sen; yıldızların omzuna değdiği çeribaşı, Ben; ruhuna Fâtiha okuduğu mezar taşı. Yükseltilecek diye bir ruhsuz, bir müptezel baş; Benim ayaklar altında çiğnenen o