ŞİİR

yokuşta etini göğüsleyen kısrağın dengesini bulacak akacak ter biçimlenen dünya aynıya işaret geçimsizliğim benim değildir; gençliğim, hoyratlığım…   ayağı üzerinde uyuyor dağa diklenen at;

güzelleşmek içindi saatlerce güneşte yanması süsenlerin bir patika yola herkesten önce koyulmuş mart çiçeğinin kıskanması gelinciği zamansız pınarların suyunda seyretmek ışığı güzel demek için

bana güzel sözler söyle güzel düşler kurabilmem için soldu tüm çiçekler bana çiçek koparıp gelme güller dik bahçeme güzel kokular salsın gönlüme   aratma

eskittim iki kedi bir akvaryum iki ev bir demlik iki hıçkırıkbir nefes iki göz bir ağız iki beyaz lale bir toprak irade hodbinlik yaptı

düşmediğim yer kalmadı hem de veresiye dal yaprak aradım damla damla toprak kıskançtı elinden düşmedi şemsiye kan ter içerisinde kaldım tanıdığım koyu karanlıklarla tuzak

Gönlümün kahyasıyla çoktandır dertte başım, Düğün evi gibiyim hiç bitmedi telaşım. Eyüp sabrı arandı çocuksu bakışımda, Kavak yelleri esen on sekizlik  yaşımda. İki dirhem

* Kader-i mutlakla Hak’tan gelene Karşı konulur mu geldikten sonra? Çare ne ki olmuş ile olana Başa dönülür mü olduktan sonra? * Sevgide iştiyȃk

* gün yüzüne çıkmaya fışkıran tohumla kıskıvrak tutunarak toprağın saçına ölmüş, gömülmemiş yeraltı şehriydi kansız ve kırılgan gözlerin – kıyamet saatidir, yaşlı tik taklar

* Tecrid-i Mutlak’ta koridor boyu Gölgelerden duyuyorum sesini. Bazen hafif bazen zifiri koyu Duvarlara boyuyorum ben seni. * Taşa kesti vücudumun her yanı, Parmaklık

–                                                 kardeşim esat delihasan için… – kardeşi ölen bilir hoş yaşıyorsun sayılmaz ya sen öyle say kardeşin de sende yaşıyor say insan ölünce