Yazar

DUYGUSUZ EV ALETLERİ ​Adam, mutfaktaki sandalyelerden birine oturmuştu. Tezgâhta konuşlanmış tost makinesiyle hararetli bir tartışma içindeydi. ​”Sen beni asla anlamak istemiyorsun!” diye bağırdı. “Senin

toprağa tutunmayı unutan insanın kuru bir telaş yayılınca yüzüne üşür ya hani rüzgara kapılan evlerin perdeleri sormaya korktuğu haberler dökülür yollara sonra ayrılıktan göz

* Merhameti bürünmüş mazlum börkü giyenler, Hayvanları severken insanı unuttunuz. Onu bunu es geçip illaki ben diyenler, Sizin ise yapanlar yanlışları tuttunuz. * Çocuklar

Kalbe dermân arayan bulur Allah! diyerek. Gönül müheyyâ olur Resûlullah! diyerek.   “Lâ!” diyenler “illâ”nın sırrından ilhâm alır, Zât-ı Mevcûd u Meçhûl Ol Padişah

çağ ve çiçek eğilimi çelişki mi senin kitabında zan kayıtları tutturan zahir ikili bakışların altında gölgesiz kaç titreyiş var / görüyorum sen çocuk kuşları

* Elinde yağlı dürüm, şakşağa dolaşırsın. Pilava dökülen yağ araya gitmez emmi! Hedeflerin hayaldir, acık zor ulaşırsın. Günlük kırk takla gerek, şakşağın yetmez emmi!

gözlerim askıda bir yalnızlığı avutma telaşına düşünce dokunur ellerime sultan söğütlerinin kokusu tenimde yurtsuz telaşlar çoğalır her akşam ve bir gül savrulur yağmur sonrası

derin soğuk başlamadan, kaderin yorum saatine ayarlı zamana ılık bir söz ek.   ilkyaz çatlağı dudağın, kımıltısıyla ısıtsın gök evlerini.   baktıkça gök evlerine,

bebektim susuzluk dağının kucağında  raks eden rüzgar gibi savrulurdum annemin azıcık sütüyle kuru ekmeğin gölgesinde büyüdüm    ve yine eylülle geldin sessizce eski gölgelere