Yazar

derin soğuk başlamadan, kaderin yorum saatine ayarlı zamana ılık bir söz ek.   ilkyaz çatlağı dudağın, kımıltısıyla ısıtsın gök evlerini.   baktıkça gök evlerine,

bebektim susuzluk dağının kucağında  raks eden rüzgar gibi savrulurdum annemin azıcık sütüyle kuru ekmeğin gölgesinde büyüdüm    ve yine eylülle geldin sessizce eski gölgelere

direnmeyi deniyor yokluğun kıyısında yorgun bir şehir altı yüz gün geçti yürüsek varırdık taş alsak avcumuz dolusu düşen taşları alıp sınır yapsak yine at/sak

yine bir takvim u/yanıyor dağların derinliğinde bulut gölgesinden dağılır gibi beklemekten yorulan bin selamla gelip kurulur mevsimin tahtına eylülce hatıraların izi kaybolmadan daha sesinden

* Seyirciyi seyretmek yaralarımı kaşır, Ecdatla kıyaslarım aynı kanı mı taşır? Siyonistler yıllardır bebeklerle savaşır, Zalim zulmeden midir, zulmü seyreden midir? Ölü müyüm, diri

kerkük urumçi srebrenitsa gazze haddini bilmiyor işte bu acıların  çarşaf çarşaf ıslak hüzünleri vicdan sustu gölgeler yitti kuytulara sinmiş  bu zifiri karanlıkta neyin nesi demeyin

ben bilirim acısını gözlerinden akıtamayanların yutkundukça daha da acır iç yaraları   gözleri kısık kirpikleri uzun yanaklarında gamzesi her şey yerli yerinde yakışıklı bir

çağı bir çöl kumaşı gibi giyindim giyinme dökülür dedim içime: üzerinde çıkmaz tozu kalır sanma ki bu serap benim/büyülü ve senin çağ bir kum