gittin ve gece
senin yerine
bana yolu gösterdi
ışıklar söndü…
ve ben
karanlıkta öğrendim
kapalı gözlerle
dünyayı nasıl bulacağımı.
her gölgede
adın nefes alıyor
hiçbir yeni dudağın
tadına bakmaya cesaret edemediği
o son şarap kadehi gibi
duvarlara dokunuyorum
hepsi soğuk
ancak bu boşluk
sesinin ölçüsüne denk
geri dönüş…
geceye değil
orada olmayan sana
fakat hâlâ damarlarımda akan
varlığına
karanlığı kucakladım
son ve tek anı olarak
şimdi biliyorum ki
derin olan her aşkın
siyahlığa dönmekten başka çaresi yoktur.
*
– SOPHİA JAMALİ SOUFİ
