AKŞAMÜSTÜ ISLIĞI

– İLKER GÜLBAHAR

*

yutkununca gerindi gökyüzüne

acı bir sirenin parmakları

bilemedim kuşlar mı dokundu nefesine

yoksa sesler miydi cebimde ağırlaşan ıslık

sarındım boşluğa tutunur gibi

tirşe bir derinlikte titredi sancım

uzansam zambaklar ülkesiydi her soluğu

ılık mevsimler geçecekti

omuzlarının hizasından

küçüldüm gözlerimden ıradıkça

ihtirasın buz kütlesini eritti ateşi büyürken

pencereye yaslanmış alnı kim bilir nasıl üşüdü

cama buğulu bir gözyaşı düşürdü kirpikleri

gülecektim hırsımdan

uçuruma bükülünce adımları

iki zil arasında yuvarlandı ruh kılıfım

bir ıslık sıyırdı göğüs kafesimi

o da farkında mıydı kaç çığlık örtüdür

akşamüstü vedaları

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Facebook
Twitter
YouTube
Instagram